( 304 ) 
(1879) berekend. Zij betreffen slecbts bet zoutzuur, drie 
minerale zouten en vier organische stoffen *). De bereikte 
nauwkeurigheid laat te wenschen over. De bepalingen van 
Beilstein, die een diffusieglas gebruikte van den vorm van 
een vogelkooidrinkglas, lietwelk hoog in een vat met water 
werd gesteld, verdienen weinig vertrouwen. 
Zij ne diffusieconstanten van 10 minerale zouten f), wijken 
meestal belangrijk af van die van Graham en van latere 
waarnemers. De bepalingen van Hoppe-Seyler, Voit en 
Johannisjanz, naar de optische methode verricht, moeten 
na Stephan’s kritiek als onjuist ter zijde gesteld worden. 
Marignac’s proefnemingen van 1874 geven slechts de be- 
trekkelijke waarden voor het diffusievermogen van twee zou- 
ten, die te zamen in oplossing zijn ; zij zijn naar Graham’s 
oudere methode verricht, waarbij het diffusieglas niet hoog 
in het watervat staat, maar op den bodem. 
Zoo blijven er dan slechts over de bepalingen van de 
diffusieconstanten uit den allerlaatsten tijd: die van Weber 
betreffende het zinksulphaat (1879) en die van Sciiuhmeister 
(1879) betreffende 17 alkalizouten en 4 zouten van zware 
metalen§); terwijl Long in 1880 het betrekkelijke diffusiever- 
mogen bepaald heeft van 19 alkalizouten, 4 ammcniakzouten 
en 5 zouten van zware metalen. Geen dezer drie waar- 
nemers heeft echter Graham’s methode gevolgd. 
Stephan heeft terecht opgemerkt dat daarbij fouten kun- 
nen gemaakt worden, die een merkbaren invloed hebben. 
’) Na CI, KCl, M g S0 4 , albumine, looiznur, arabische gom, rietsuiker 
en twee zoutmengsels. 
f) Proeven met KCl, Na CI, KN0 3 , K ; Cr 2 0 7 , K 3 C0 3 , K s S0 4 , Na 3 
S0 4 , Na a C0 3 , Mg S0 4 , Cu S0 4 . 
§) Kaliumzout van CI, Br, I, N0 4 , C0 3 , S0 4 . 
Natriumzout // » " » " « " 
Lithiumzout » # « " " 
Calciumzout " CI. 
Magnesiumzout // 0 4 . 
Koperzout » Ci en S0 4 . 
Zinkzout >< S0 4 . 
Kobaltzout n CI. 
