( 318 ) 
capillair was uitgetrokken, langzaam water längs het staafje 
bijdruppelen, nadat ket buisje zelf in een statief was vast- 
geklemd en bet uiteinde van zijn capillair tegen het staafje 
was geplaatst. Men bereikt aldus een volkomen spiegelend 
oppervlak. Was dan na ongeveer een half nur het cilin- 
dertje gevuld, dan werd het groote cilinderglas tot byna aan 
het niveau van het cilinderglaasje met zuiver water (dat in 
een groote fleseh in den kelder werd bewaard) aangevuld, 
en daarna met behulp van een pipet langzaam en voor- 
zichtig zooveel water toegevoegd, dat dit ongeveer 1 / 2 c.M. 
boven den rand van het cilinderglaasje kwam te staan. 
Wanneer de diffusie zou worden gestaakt, werd snel het 
cilindertje met behulp van een glazen plaatje gesloten, 
daarop uit het water genomen en, nadat het uitwendig ge- 
heel met water was afgespoeld, in een schaaltje geledigd 
en daarop tot 250 c.M 3 verdund. De duur der proeven 
strekte zieh over een tijdsverloop van 1 — 20 dagen uit; de 
daarbij opgegeven temperatuur geeft het gemiddelde van de 
gedurende den duur der diffusie waargenomen temperaturen; 
de grootste afwisselingen, die aan de thermometers, die bo- 
ven de leisten waren geplaatst, werden waargenomen, be- 
droegen 2 — 3°. 
Van de voor de diffusie gebruikte oplossingen werden in 
den regel eveneens 50 c.M 3 tot 250 verdund ; de vloeistoffen 
körnen onder deze omstandigheden voor en na de diffusie 
vrij wel in sterkte overeen, en fouten in de quantitatieve 
bepaling worden daardoor zooveel mogelijk verwijderd. Bij 
de titratie van zuren gebruikte ik als indicator phenolphta- 
lein, waarvan ik volgens het behende voorschrift 1 deel in 
30 dln. alcoliol opioste en voor elke 100 c.M 3 der te ti- 
treeren vloeistof 1 of 2 druppels bezigde ; met behulp van 
1 druppel 1 / 10 normaal natronloog is de overgang van de 
zure in de alkalische reactie der vloeistof alsdan gernak- 
kelijk waar te nemen. Nadat de bruikbaarheid der methode 
voor het zoutzuur was gebleken, heb ik voor eenige ver- 
bindingen de grootte van de diffusieconstante getracht te 
bepalen ; de verkregen resultaten zijn in de volgende tabel- 
len vervat. 
