( 80 ) 
die vereeniging outspringen gemengde, uit gevoels- en be- 
weegzenuwvezels bestaande zenuwtakken (rami). Ook deze 
rami worden, naar hun verloop, als achterste (dorsale) en 
voorste (ventrale) onderscheiden. Op de verdere takverdee- 
lingen zou dezelfde benaming weder toepasselijk zijn, indien 
niet door de verbindingen der zenuwen onderling de bepa- 
ling moeielijk werd, en de verhouding der zenuwtakken tot 
andere deelen, zoowel wat de topographie, als de eindbestem- 
ming betreff, tot de meer karakteristieke gebruikelijke be- 
naruingen voerde. 
Passen wij deze algemeen geldige beschouwingen op de 
interpretatie der bersenzenuwen toe, dan lieeft men dus in 
de eerste plaats de homologe (met die der ruggemergszenu- 
wen overeenkomende) worteis te bepalen, en van Wijhe 
tracht zulks dan ook, in zijn tweede hoofdstuk, voor elk 
der segmentale zenuwen te doen. Zijne meeningen daarorn- 
trent körnen straks nog ter sprake. — Voor den nervus 
trigeminus nu, vindt hij (blz. 33) »dass er bei seiner Anlage 
zwei dorsale Wurzeln repräsentirt”. Op bladz. 55 (begin 
der afzonderlijke aan den n. trigemin. gewijde afdeeling) 
lezen wij: »Der ramus I trigemini gehört bekanntlich zu 
den rami dorsales, der ramus maxill. inferior ist ramus 
ventralis, und zwar ein ramus posterior (onderschrapt door 
de verslaggevers). Gewoonlijk worden ramus ventralis en 
ramus anterior als synoniem gebruikt! — Maar nog minder 
duidelijk wordt hetgeen nu omtrent de groote »moeielijk- 
heid”: den tweeden trigeminus-tak, volgt. Er worden eenige 
redenen vermeld, waarom die geen ramus anterior kan zijn. 
Doch (blz. 56): »mit einem ramus posterior ist er auch 
nicht vergleichbar”. Eenige bezwaren tegen die vergelij- 
king worden vermeld, en dan volgt: »es bleibt also nichts 
Anderes übrig als den ramus II als zu rami dorsales gehörig 
zu betrachten. — En ramus posterior en dorsalis zijn vol- 
gens het gewone spraakgebruik synoniem ! 
Het schijnt dus dat van Wijhe een eigen nomenclatuur 
heeft, waarbij posterior, anterior, dorsalis, ventralis andere be- 
teekenissen hebben dan de algemeen aangenomene. Het is 
intusschen denkbaar, dat hij in dit opzicht niet alleen staat, 
