( 191 ) 
Hydrochloorapocinchonine. 
Ter bereiding van hydrochloorapocinchonine volgde ik liet 
voorsehrif't, door Zorn en Hesse gegeven. De door mij 
daarbij opgedane ervaringen strooken niet gebeel met die 
van Hesse. Wanneer cinchonine in eene overmaat van 
zoutzuur werd opgelost en de vloeistof nog bij — 18° C. 
met zoutzuurgas werd verzadigd en verder de massa in een 
gesloten glazen kolf 5 ä 6 uur op 140° — 150° C. werd 
verhit, was het product niet altijd van gelijken aard. Nu 
eens was liet lichter dan eens donkerder van kleur en bij 
toevoeging van een gelijk volumen water sckeidden zieh niet 
altijd dadelijk kristallen van het dichloorhydraat van hy- 
drochloorapocinchomine af. Somtijds werd eene vrij aan- 
zienlijke hoeveelheid diapocinchonine gevormd en somtijds 
ook weer niet. Het komt mij voor, dat de afscheiding van 
het dichloorhydraat menigmaal door de aanwezigheid van 
andere in de vloeistof aanwezige lichamen wordt gestoord ; 
menigmaal toch verkreeg ik uit het na eenige dagen van 
de kristallen afgefiltreerde vocht na lang staan nog een 
nieuwen voorraad van het zout. Ofschoon ik met verscliil- 
lende hoeveelheden zoutzuur werkte en ook de temperatuur 
deed afwisselen, zoo mocht ik er niet in slagen, om ten 
aanzien van de opbrengst aan dichloorhydraat eene meer 
aanbevelenswaardige methode te vinden. Wat overigens de 
physische eigenschappen van het dichloorhydraat en de daar- 
uit afgescheidene basis berieft, zoo körnen rnijne bevindin- 
gen daaromtrent met die van Hesse overeen; alleen ten 
aanzien van het S. D. V. der basis kreeg ik, zooals spoe- 
dig blijken zal, geheel verschillende uitkomsten. Hetzelfde 
is het geval ten aanzien van het scheikundig karakter van 
hydrochloorapocinchonine. 
Om mij te overtuigen, dat ik iuderdaad te doen had met 
de basis, die door Hesse hydrocliloorapocinckomine is ge- 
noemd, deed ik eene bepaling van het chloorgehalte der 
vrije basis en van de hoeveelheid halogeen, die in het dichloor- 
hydraat in den vorm van zoutzuur voorkomt. 
