( 362 ) 
werd deze soort door Baglietto het eerst, en wel in den 
kruidtuin te Genua, gevonden en beschreven. Behalve in 
de Epicrisis , vond ik er elders geen gewag van gemaakt. 
4. Ag. Tricholoma lüridus Schaeff. ( Ic . Fung., t. LXIX ; 
Fr. Epicr. II, 54). Hoed vleezig, eerst bol, later vlak, tot 
1 deciru. in middellijn, golvend van omtrek, zeer lichtbruin 
of ook wel geelacbtig of geelachtiggroen, in bet midden een 
weinig donkerder, soms ook wel lichtbruin met een geel- 
achtigen gordel aan den rand. Oppervlakte droog, glanzig, 
met fibrillen bezet, die later in zeer fijne schubbetjes losla- 
ten. Oudere hoeden meest radiaal ingescheurd. Steel rolrond, 
naar beneden ietwat dikker, gevuld, wit, met zeer fijne vlok- 
jes bezet. Lamellen gedrongen, wit, zonder vlekken en zon- 
der donkerder rand. (Cooke Illustr. t. 214). 
5. Ag. Tricholoma gambosus Fr. {Epicr. II, 66). St. Pie- 
tersberg bij Maastricht, Mei 1882; l e luitenant Clumper. — 
Hoed vleezig, vast, droog, eerst bol, later vlak, hier en daar 
even ingedrukt, meest onregelmatig van vorm en met een 
golfswijs op- en neergaanden, naar binnen gekrulden rand. 
Kleur van onze exemplaren zeer-bleekgeel. Middellijn tot 
8 centim. Steel kort en dik of langer en rolrond, inwendig 
vast, aan den top fijnvlokkig, wit. Lamellen bros, wit, bij 
den steel buikig, vrij dicht op elkaär ; velen aanzienlijk kor- 
ter dan de overigen. Grootste breedte 8 — 10 millim. 
Bij de vele af beeldingen, van dezen zeer smakelijken fungus 
door Fries vermeld, voegen wij die van Cooke Illustrations , 
t. 63. Onze exemplaren, welke daarmede, wat den habitus 
en de kleur betreft, zeer goed overeenkwamen, hadden ech- 
ter veel breedere lamellen. 
6. Ag. Tricholoma panaeolus Fr. {Epicr. n, 73). St. Pie- 
tersberg bij Maastricht, 5 Oct. 1882; l e luit. Clumper. — 
Hoed glad, vlak of in het midden een weinig ingedeukt, tot 
7 cent. in middellijn, centrisch of excentrisch gesteeld, mid- 
delmatig-vleezig, met vocht doortrokken, hoewel niet door- 
zichtig, eenigszins golvend gebogen en met den rand naar 
binnen gekruld. Op de vuil aschgele (onder het drogen ver- 
bleekende) oppervlakte vindt men bij vele (hoewel niet bij 
alle) exemplaren zeer duidelijke, volkomen cirkelronde, als 
