( 422 ) 
als eerlijke lieden naar liun beste weten te hebben ge- 
kandeld. 
Uit liet medegedeelde blijkt voldoende, dat de Commissie 
de derde vraag des Ministers : is het noodig door wettelijke 
voorziening vivisectie te verbieden of te beperken ? ontken- 
nend beantwoordt. Elke beperking acht zij onnoodig en 
zelfs schadelijk. Zoo heeft men het ook in andere landen 
begrepen. In Duitschland leed onlangs een ten tweeden male 
door de dierenbeschermers in het werk gestelde poging om 
eene wettelijke regeling der vivisectie te verkrijgen, schip- 
breuk, en in Engeland, waar zij werd ingevoerd, wordt haar 
bestaan betreurd, omdat men haar schadelijk acht voor de 
wetenschap en voor de maatschappij, en zelfs het gerechte- 
lijk onderzoek bij moord door vergiftiging daardoor bemoeie- 
lijkt wordt. 
De vierde vraag : zijn de door den adressant bedoelde 
verordeningen uitvoerbaar en do eftreffend ? Welke zijn in 
deze materie de rechtmatige eischen der wetenschap? be- 
hoeft, wat de eerste alinea betreff, na het medegedeelde 
geen beantwoording meer ; alleen omtrent de laatste alinea 
nog een enkel woord. 
Naar het oordeel der Commissie, zijn de rechtmatige 
eischen der wetenschap in deze materie eenvoudig deze: 
dat aan den beoefenaar der biologische wetenscliappen, zooals 
aan alle andere wetenschappelijke mannen, de vrijheid ver- 
leend blijve, die in Nederland ten alle tijde heeft bestaan, 
om te streven naar vooruitgang op het gebied zijner weten- 
schap, zooals hij zelf oordeelt dat dit goed en oorbaar is. 
Al had er in Magendie’s tijd een wet bestaan, in den geest 
als het bestuur der Vereeniging tot bescherming van dieren 
die nu wenscht ontworpen te zien, zij zou de vivisectien, 
die Magendie verricht heeft, niet hebben tegengegaan, en 
zonder eenig politietoezicht is het aantal vivisectien in 
onzen tijd tot het strikt noodzakelijke beperkt geworden. 
Men spreke het »zondig” niet uit over personen, die ge- 
acht kunnen worden op dezelfde hoogte van beschaving 
