( 220 
2°. wanneer in de zoo even gevormde geleiding een weer- 
o o o 
stand van 1 SiEMENS-eenkeid is opgenomen ; 
3°. wanneer de twee draden elk met lninne grondgeleiding 
o o o 
zijn verbonden ; 
4°. wanneer bij deze laatste proef bovendien nog een 
weerstand van 20 SiEMENs-eenlieden is opgenomen. 
Bö deze proeven zal de hulpsluitdraad der bonssole in 
den regel weggenomen moeten zijn. Mocbt de stroom dan 
bij de twee eerste proeven te sterke uitwijking geven, dan kan 
men in de geleiding eenigen weerstand opnemen om den stroom 
te verzwakken. Deze weerstand moet dan in de volgende 
proeven in de keten blijven. Is hij aanmerkelijk, dan zal 
bet goed zijn in de tweede proef, in plaats van een Siemens- 
eenheid, meerdere in te lassclien. Is dit aantal n en zijn 
de vier waargenomene afwijkingen naar volgorde ty, v 2 , v s 
en dan leeren de twee eerste proeven den weerstand R 
kennen van de geheele geleiding der eerste proef, door de 
vergelijking 
R = / - 2 X n SiEMENS-eenbeden ; 
tcj V!—tg v 2 
de derde en vierde geven op de zelfde wijze den weerstand 
\V van de gelieele geleiding in de derde proef, te weten : 
W — ^ X 20 SiEMENS-eenheden, 
tg v s tg V 4 , 
en daar W gelijk is aan R -f- wanneer x den weerstand 
der grondgeleiding is, zoo kan x gemakkelijk berekend worden. 
Als toelicbting kan de volgende bepaling dienen van den 
weerstand eener grondgeleiding, verklagen door eenen draad 
te verbinden met de gasleiding van bet pbysiscli kabinet 
der Polytechnische school, den anderen met een rood-koperen 
plaat van 1 M 2 oppervlakte en die gedompeld was in eene 
wel in den kelder van dat gebouw. 
In de keten was opgenomen een SiEMENS-boussole en een 
SiEMENS-rheostaat. De stroom liep onverdeeld door de bous- 
sole, doch was verzwakt door inlassching van 10 Siemens- 
eenbeden van den rkeostaat. 
