( 288 ) 
zuurstof, en werd, na den effluve-toestel te zijn doorgegaan, 
onmiddellijk geleid in gemelde oplossing van arsenigzuur, 
terwijl voor en na het doorvoeren van ozonhoudende zuurstof 
ongeveer een gelijke maat zuurstof (droog) inet een zoo- 
veel mogelijk gelijke snelheid door de arsenigzuur-oplossing 
ging. Het arsenigzuur werd genomen in zoutzure-oplossing, 
en het gehalte hieraan vöor en na de proef bepaald inet 
chamaeleon. 
Berthelot treedt niet in de wijze van berekening, door 
hem gevolgd, maar deelt de uitkomst mede van twee proe- 
ven, die leidden tot de volgende waarden: 
I. As 2 0 3 Aq ,2 000 = 137600° 
II. » = 125600 
gemiddeld . . . — 131600°. 
Vooral wordt beteekenis geliecht door Beethelot aan proef I, 
die onder günstiger omstandigheden zou gedaan zijn dan 
proef II. 
De verbindingswarmte van arsenigzuur met gewone zuur- 
stof is niet bekend, maar Berthelot meende deze indirect 
te mögen afleiden uit de calorieen, vrijkomende bij oxydatie 
van arsenigzuur in oplossing, b. v. met ioodzuur (Thomsen), 
waarvoor werd gevonden : 
As 2 0 3 Aq, 2 0 = 78360° (Thomsen) 
» = 78200 (Favre en Silbermann) 
gemiddeld . . . = 78280°. 
Berthelot neemt nu aan, indien wij hem goed begrijpen, dat 
de zuurstof, b. v. van ioodzuur, ongeveer dezelfde calorische 
diensten verricht als gewone zuurstof, en hij vindt dan door 
aftrekken de verlangde constante: 
As 2 0 3 Aq, 2 OOO = 137600° 
As 2 0 3 Aq, 00 = 78280 
verschil . . . = 59320°. 
In dat geval toch zouden 2 O afgestaan door 2 000 ge- 
