— 347 — 
wij lezen: //la 4 e famille, celle des Notacanthes, nous offre des antennes, dont le 
troisième et dernier article est divisé transversalement en manière d’anneaux, ou 
qui sont même (voyez les Chiromyzes ) composées de cinq articles bien séparés.” 
Men ziet, dat Latreille als maximum voor het aantal leedjes in de sprieten 
van de Diptera der tweede onderafdeeling 5 stelt. 
Wanneer een wetgever op eenig gebied van wetenschap zich ongelukkiglijk on- 
juist, doch zeer bepaald heeft uitgedrukt, dan is het voor zijne volgers zeer 
moeijelijk, om zich van die opvatting los te rukken, en wel des te meer, naar 
mate er eenig stelsel of stelselmatige verdeeling op gegrond is. 
Zoo zien wij dan ook bij Meigen en Mäcqtjart hetzelfde denkbeeld omtrent 
de sprieten der Diptera gehuldigd. Meigen heeft tot Afdeeling B, welke op A 
Nemocera volgt : „ Zweiflügliche Insecten mit weniggliederigen Fühlern.” 
Macquart heeft als 2 e Division Brachoeères, van wier sprieten hij eenvoudig 
zegt: //Antennes courtes, de trois articles ou plus; troisième ordinairement ac- 
compagné d’un style.” (Men ziet, de leerling gaat hier al verder dan de meester.) 
Westwood kan zich van de Latreillaansche verdeeling niet losmaken, doch ge- 
voelt beter dat er niet zulk een scherp verschil tusschen de gedaante der sprie- 
ten bestaat. In zijne Introduction zegt hij, dat de tweede afdeeling van de eerste 
hoofdgroep uit soorten zamengesteld is, bij welke de sprieten niet bestaan uit 
eene regelmatige reeks van gewoon gevormde leedjes, en bepaaldelijk zegt hij van 
de familie der Notacantha, dat hare sprieten //are composed of a number of ar- 
ticulations, the terminal ones being closely united, so as to form an elongated 
mass, which has been considered by Latretlle merely as the third joint.” Hier- 
uit volgt, dat hij zelf deze laatste leedjes niet als een enkel derde lid beschouwde, 
en desniettemin volgt hij de verdeeling van Latreille. 
Wanneer wij naslaan wat Macquart over de antennen der Notacanthen zegt, 
lezen wij, dat hij haar slechts drie leedjes toekent, en zegt: //troisième article 
des antennes à huit divisions, sans style.” Het jurare in verba magistri gaat bij 
hem zoo ver, dat hij de sprieten van het geslacht Subula afbeeldende als uit 
tien leedjes bestaande, toch in zijne opgave van geslachtskenmerken zegt: //pre- 
mier article des antennes aussi court que le deuxième; troisième long, à peu près 
cylindrique; huitième division menue.” 
Een der nieuwste 'werken over tweevleugelige insekten, het boek van J. Redole 
Schiner, Diptera austriaca, waarvan in 1860 de eerste aflevering verscheen, heeft 
ook nog de Latreillaansche verdeeling, zonder dat er evenwel de naam Brachocera 
genoemd wordt. 
Bij de eerste verdeeling worden de Pupiparae, of, zoo als hij ze noemt, Co- 
riacea afgescheiden ; alle overige Diptera worden in twee afdeelingen gebragt, 
waarvan de eerste sprieten heeft, meest zoo lang als of langer dan het ligchaam, 
met veel leedjes, ten minste met zes, de tweede sprieten nimmer zoo lang als 
het ligchaam en ten hoogste van zes leedjes (waarschijnlijk Rexatoma), waarvan 
hij later zegt: //Ringe des dritten Fühlergliedes so deutlich abgeschnürt, dass sie 
wie Glieder erscheinen und die Fühler daher als sechsgliederig bezeichnet werden 
könnten.” 
Het is eindelijk nog noodig de meening van den grootsten Dipteroloog van 
onze dagen te vermelden, ln een dezer dagen door mij ontvangen werk van 
Dr. H. Loew over de Diptera van Noord-Amerika lees ik, dat er zeer groote 
twijfel is gerezen aangaande de waarde der verdeeling van Latreille, voornamelijk 
ten gevolge van het ontdekken van eenige soorten, bij welke het flagellum der 
sprieten niet alleen geringd is, maar werkelijk uit afzonderlijke leedjes bestaat. 
Hij zelf had twee zoodanige vliegen in Pruissischen barnsteen gevonden en Ha- 
