IV 
BERT G TEN UIT DE DIERGAARDE. 
de zes voet liooge afscheiding heen te werpen. In dien toestand 
werd het behoud van den jonggeborene zeer twijfelachtig, te meer nog 
toen de moeder te vergeefs haar best deed het jong met zich in het 
bassin te lokken; telkens ging zij in het water, zwom al roepende het 
bassin een paar malen door, en begaf zich dan weder op het drooge, 
het jong met den snuit aanstootende, als wilde zij het bewegen op te 
staan en haar te volgen. Het jong beantwoordde deze aansporing niet 
verder dan door zich op de voorpooten op te rigten, en staarde in 
zittende houding de moeder aan, als wilde het van zijn onvermogen 
doen blijken. Deze handeling versterkte de meening, dat het arme 
dier, door het heen en weder werpen, eene beleediging had ondergaan, 
waardoor de achterste ledematen verlamd waren. Er moest alzoo wor- 
den besloten eene laatste poging tot behoud van het jong aan te wen- 
den, door het van de moeder weg te nemen, hetgeen met overleg en 
niet zonder gevaar voor de oppassers met spoed geschiedde; de moeder 
namelijk werd in het bad gelokt en daarin voor eenige oogenblikken 
afgesloten, het jong werd in eene mand, ruim van stroo voorzien, ge- 
legd en door twee oppassers zoo hoog opgetild, dat de vader, door wiens 
stal het moest worden gedragen, het niet kon opmerken. Met uitzon- 
dering der verlamming van de achterste ledematen scheen het jonge 
dier nog bijzonder krachtig en levendig te zijn. In een matig verwarmd 
bad geplaatst, dronk het, den kop vlak op het water leggende, met 
volle teugen, doch verontreinigde door zijnen mist onmiddellijk het wa- 
ter: eene gewoonte altijd bij de oude dieren waargenomen, zoodra zij 
in het versch gevulde bad worden gelaten. Volstrekt weigerde het jong 
voedsel tot zich te nemen, ofschoon dit op alle mogelijke wijzen met 
versch van eene koe genomen melk werd beproefd. Onder een krach- 
tig, kort, knorrend geluid wierp het zich als afgemat op de zijde, welke 
houding de oude dieren dikwerf aannemen, wanneer zij op hun leger 
zich aan een gerasten slaap overgeven. De zich van tijd tot tijd her- 
halende krampachtige beweging der voorpooten deed echter de hoop 
op behoud meer en meer verzwakken, en eenige uren later, des avonds 
ten lil ure, stierf het merkwaardige dier zoo zacht als ware het in- 
geslapen. 
Wij hebben aan dit verslag eene uitgebreidheid gegeven, welke eenige 
verschooning behoeft en hopen die verschooning te vinden door het feit, 
dat op dit oogenblik nog twee paren dezer diersoort in andere zoölo- 
gische inrigtingen worden gevonden, voor welke iedere mededeeling om- 
trent de voortplanting dezer kostbare voorwerpen eenigermate belangrijk 
zijn kan. In de eerste plaats toch is gebleken, dat de dragttijd, door den 
