BERIGTEN UIT DE DIERGAARDE. 
VIT 
teu dage zijn er 384 soorten bekend, van welke velen evenwel een 
naauwkeuriger onderzoek vorderen. Zonder twijfel zal dit getal nog met 
menige vermeerderd worden, als men de oostelijke eilanden van onzen 
Indischen Archipel beter doorzocht zal hebben, met name het wonder- 
land Nieuw-Guinea, waarvan wij erkennen moeten, dat onze kennis 
nog uiterst beperkt is in dit opzigt. Van menige soort kennen wij zelfs 
niet eens het ware vaderland, en van de levenswijze en de natuurlijke 
geschiedenis weten wij zooveel als niets. Deze leemten zullen, naar wij 
hopen, toekomstige onderzoekingen aanvullen, die clan ook in het alge- 
meen voor de wetenschap van het hoogste belang zullen zijn. 
Als wij een blik werpen op de geographische verspreiding der Pape- 
gaaijen, zien wij dat de oostelijke Indische Archipel, de Molukken en 
Australië met de eilanden der Zuidzee te zamen de grootste meerder- 
heid bezitten; er zijn namelijk uit deze streken 213 soorten bekend, 
van welke op Australië alleen 105 soorten voorkomen, terwijl de overige 
de andere eilanden bewonen. 
Daarbij is het opmerkelijk, dat naar het westen toe het soortgetal 
afneemt, zoodat wij op het vasteland van Indië en Ceylon slechts om- 
streeks 13, op Java, Sumatra en Borneo maar 5 soorten als Stand- 
vogels aan treffen. Even zoo arm zijn de zuidoostelijke punten van den 
Archipel, b. v. Timor, waar slechts ongeveer 10 soorten voorkomen. 
Veel talrijker worden zij daarentegen op de oostelijke Molukken, en 
hier vertoonen zich de prachtige Kakatoès als kenmerkend. Daar 
deze als goed ter vlugt bekend staan is het opmerkenswaardig, dat de 
verschillende soorten meestal een zeer beperkt verspreidingsveld. hebben ; 
zoo vindt men b. v. de gewone Kakatoe met witte kuif slechts op Ter- 
nate, Halmaheira en Batjan, de kleine (sulphureus) met gele kuif komt 
slechts op Timor en Boeton voor, en de overigen vertoonen eene even 
merkwaardige verspreiding. 
Ook de Papegaaijen van het vasteland van Australië zijn dikwijls tot 
bepaalde plaatsen beperkt, ofschoon ook zij ware trekvogels zijn, en zij 
behooren meest tot eigene geslachten. Over de soorten, die tot het zeer 
verspreid landgebied der Zuidzee behooren, laat zich nog zeer weinig 
zeggen. Hare geschiedenis ligt te veel in het duister, doch het schijnt, 
dat zij niet zoo talrijk zijn, want het gelukte den Amerikaanschen 
natuuronderzoeker Peal, gedurende zijne reis over een groot gedeelte 
van dezen Archipel, slechts 3 nieuwe soorten te ontdekken. 
Bijzonder arm aan Papegaaijen schijnt Afrika, wanneer men bedenkt, 
dat reeds ten tijde van Nero 2 soorten daar vandaan bekend waren, 
en dat men in de ontzettende tijdruimte van 1800 jaren er slechts 
