VIII 
BERIGTEN UIT DE DIERGAARDE. 
24 soorten meer ontdekken kon. Even arm is Madagascar, waar wij 
slechts 5 goed onderscheiden soorten hebben, doch dit getal zal bij 
toenemende' kennis van dat groote eiland zeker aanzienlijker worden, 
en ik verheug mij, reeds in deze optelling, een nieuwe soort te kunnen 
aanvoeren, die stellig eene bijzondere zeldzaamheid der verzameling mag 
gerekend worden. 
In de nieuwe wereld vinden wij daarentegen deze familie weder zeer 
talrijk, en wel door 146 soorten vertegenwoordigd, een getal dat zich 
nog telken jare vergroot. 
Als wij eindelijk een blik werpen op de geographische verspreiding 
in het algemeen, dan heeft de regel, dat de Papegaaijen alleen tot 
de tropische vormen behooren en aan beide zijden des equators slechts 
een streek van ongeveer 25° innemen, toch ook zijne uitzondering ge- 
vonden. Zoo reikt de in Noord-Amerika te huis behoorende Psittacus 
ludovicianus tot Yirginië toe, en Psittacus smaragdinus werd door den 
zeereiziger Spielberg op de hooge breedte van Port Famino in de 
Magellaanstraat, op 53° 44' ZBr. ontdekt; eveneens komt Psittacus 
novae-zeelandiae nog onder eene poolshoogte van 46° in een hoogst 
ongunstig klimaat voor, en eene dergelijke soort is op de Maquarin- 
Eilanden op 44’ 45' ZBr. waargenomen. Ook op aanmerkelijke hoogte 
leven nog Papegaaijen; Ara militaris gaat in de Andes tot 3000' op, 
en Dr. Büppell vond er in de Abyssinische Alpen tot digt bij de 
sneeuwgrens rond vliegende . 
Het is bekend, dat de Papegaaijen eene zeer goed kenschetsbare en 
scherp afgebakende familie der klimvogels uitmaken. Even als de spech- 
ten liggen zij hunne 4 — 7 witte eijeren in holten van boomen, meest 
zonder dat zij een eigenlijk nest bouwen, en bij de oude Mexicanen, 
die met papegaaiveêren een aanzienlijken handel dreven, hadden zulke 
boomen, waarin zij telken jare nestelden, hun eigen bezitters en gingen 
zij in erfenis van vader op zoon over. De meeste Papegaaijen voeden 
zich met saprijke vruchten, granen en zaden, waardoor zij dikwijls zeer 
schadelijk voor den landbouw worden; anderen graven wortel- en knol- 
gewassen uit den grond of zuigen honigvocht uit de bloemen. Slechts 
bij eenigen heeft men rupsen in de maag gevonden, en dat was mis- 
schien geheel toevallig. Vreemd is daarentegen het feit, dat de groote 
zwarte Kakatoès van Australië zich meestal .met keverlarven voeden, 
om welke te bereiken zij met hun kolossalen snavel de bast der boo- 
men afschillen en geheele takken af bijten. 
Over het geheel hebben de Papegaaijen, buiten het genoegen, dat 
zij ons bij het aanschouwen van hunne prachtige vederen geven, weinig 
