BERIGTEN UIT DE DIERGAARDE. 
xxr 
bos merkwaardig. Men kent daarvan nog 2 zeer gelijke soorten, 
van welke eene ook op de noordkust van Australië gevonden wordt. 
Nymjohicus, Wagler. 
novae HOLLANDiAE, Gmelin. — Nieuw-Hollandsche Valkkaicatoe. — 
4 exempl. 
Zwartbruin; bovenvleugel wit, kop en wangen geel, op de oordek- 
sels een oranje vlek. Wijfjes minder zuiver van kleuren doch ook 
met een smalle naar boven gebogen kuif. 
Australië, vooral in het binnenland. Het zijn trekvogels en zij 
verzamelen zich in September bij duizenden om naar het zuiden te 
trekken. Hun voedsel bestaat meestal in graszaad, en daar zij niet 
schuw zijn, strekken zij dikwijls tot welkomen buit voor de keuken. 
Cacatua, Vieillot. 
RUBROCRi status, Brisson. — Roodkuif-KaJcatoe. — 5 exempl. 
Geheel bleek rozenrood, met lange naar achter neêrhangende kuif, 
van welke de middelveêren rood zijn. Slagpennen en staart van 
onderen aan den grond geelachtig. 
De grootste soort; van Ceram en Amboina. 
ALBO-CRisT ATü s, Aldrovandus. — Witicuif-Kakatoe. — 2 exempl. 
Geheel wit met hooge, regte kuif die eveneens wit is, slechts de 
staart en de slagpennen van onderen aan het grondstuk geelachtig. 
Snavel en pooten zwartachtig. 
Een der langst bekende soorten en reeds in 1599 beschreven; 
leeft op Ternate, fjatjan en Halmaheira. 
Eleonora, nieuwe soort. — Eleonore s Kakatoe. — 1 exempl. 
Wit met eene regte, slechts aan de uiterste punt een weinig om- 
gebogene, breede, gele kuif. Staart en slagpennen van onderen aan 
haar grondstuk zwavelgeel. 
Het vaderland van deze nieuwe soort is niet bekend. Zij onder- 
scheidt zich dadelijk van alle anderen door de regte, zeer breede, gele 
kuif. Ik heb haar, als een blijk mijner hoogachting voor den Heer 
Westerman en zijn huisgezin, den naam zijner echtgenoote gegeven. 
galeritus, Latham. — Helm-Kahatoe . — 2 exempl. 
Wit, de laatste naar achter en boven omgebogen kuifveêren zwa- 
velgeel, even als de staart en slagpennen van onderen aan het 
grondstuk. Snavel en pooten zwart. 
Behoort in Australië en van Diemensland te huis, waar zij zich 
voornamelijk van knolgewassen voeden; doch ook aan de rijpe maïs- 
velden doen zij zware schade, te meer daar zij bij honderden en 
duizenden verschijnen. 
