BERIGTEN UIT DE DIERGAARDE. 
LXVII 
als bij de visschen ingerigt en een regelmatig kieuwdeksel met eene 
kleine langwerpige opening, vóór de basis der voorste ledematen gelegen. 
2°. Twee volkomen ontwikkelde met luchtcellen voorziene longen, die 
aan beide zijden van het ligchaam even groot zijn. Het hart bestaat 
nit drie afdeelingen, namelijk uit twee ooren en eene hartkamer; alzoo 
heeft het meer overeenkomst met dat der amphibiën dan wel met dat 
der visschen dat in een enkelen, meestal dunhuidigen, onverdeelden voor- 
hof, het uit de lever en het ligchaam toevloeijende bloed opneemt. 
Alzoo is de Lepidosiren annectens , door onze overzeesche naburen Mud- 
fish — moddervisch — geheeten, met volkomen ontwikkelde organen 
voorzien, ten einde zoowel in de vrije lucht als in het water te kunnen leven. 
Zijne wijze van ademhaling is dan ook volmaakt in overeenstemming met 
zijne bewerktuiging. Is het dier in rust, dan zijn de zijdelingsche kieuw- 
openingen doorgaans gesloten, doch somtijds worden zij een wei- 
nig opgeligt en een kleine waterstroom schijnt nu en dan door de- 
zelve te worden uitgestooten, even alsof eene kleine hoeveelheid water 
door de neusgaten ware opgenomen en door de kieuwopeningen ver- 
wijderd werd; doch deze beweging is niet aanhoudend en ook niet 
zeer duidelijk zigtbaar. 
Onder water zijnde opent het dier somwijlen den mond zoo wijd 
als het hem mogelijk is, houdt hem eenigen tijd open, terwijl de keel 
door middel van het tongbeen uitgezet wordt. Is deze ten volle ge- 
spannen dan wordt de mond gesloten, de kieuwdeksels opgeligt en 
door za mentrekking van de keel wordt een sterke waterstroom door de 
zijdelingsche kieuwopeningen naar buiten gedreven. 
Van tijd tot tijd rijst het dier naar de oppervlakte van het water, 
zoodat het voorste gedeelte van den kop en de geheele mond boven 
het water uitsteken. Alsdan opent het den mond, houdt hem eenigen 
tijd geopend, zet zijn keel uit als of liet die met zooveel lucht wilde 
vullen als zij slechts bevatten kan, sluit den mond, duikt onder water 
en trekt de keel daarop te zamen als of het de daarin bevatte lucht in de 
longen wilde drijven (somwijlen ziet men bij deze manoeuvre enkele kleine 
luchtbellen door de kieuwopeningen ontsnappen), waarop het dier zijne 
vroegere positie op den bodem van het water weder inneemt. 
Dr. Daniel die voor eenige jaren aan de Gambia en op de Macar- 
thy’s eilanden geleefd heeft, vermeldt dat de Lepidosiren even als de 
ware Siren lacertina slechts in de rijstvelden aangetroffen wordt. Deze 
staan meer dan een half jaar onder water. De inboorlingen vangen deze 
dieren alleen tegen het einde van het drooge jaargetijde, wanneer zij uit 
den bijna volkomen droogen modder door hen worden uitgegraven. Zij 
