LXVIII 
BERIGTEN UIT DE DIERGAARDE. 
worden gebakken gegeten en zijn, even als de paling, zeer rijk aan vet. 
De gewoonte in modder te leven is aan verscheidene amphibiën 
eigen; de Siren lacertma , die longen en uitwendige kieuwen bezit, leeft 
in den modder der rijstvelden van Carolina. De modderduivel ( Protonop - 
sis horrida) en de Kongoslang (. Amphiuma means ) die uitwendige kieu- 
wen en longen en eene kleine zijdelingsche kieuwopening hebben, le- 
ven 2 — 3 voeten diep in den modder bedolven, voornamelijk in den 
winter, en deze zoowel als de Siren lacertina kunnen eenigen tijd 
buiten het water leven; — men zegt zelfs dat zij het somwijlen vrijwillig 
verlaten. 
Waterdieren boren zich meer in den modder dan wel in het algemeen 
ondersteld wordt het geval te zijn. De gewone kikvorsch en de water- 
salamander kruipen gedurende het grootste gedeelte van den winter in 
den modder, hetgeen ook het geval is met de Dytisci en vele andere wa- 
terinsekten. Doch ook eenige visschen, die alleen kieuwen bezitten, hebben 
dezelfde gewoonte. Dr. Hancock zegt ten dien opzigte (in Zool. Journ. 
IV. pag. 243) » wanneer het water de poelen verlaat dan kruipen de 
» Yarrow, eene soort van snoek, en de Callichthys littoralis in den mod- 
» der, terwijl alle overige vischsoorten omkomen uit gebrek aan hun 
» natuurlijk element, het water, of worden door de roofvogels verslon- 
» den. De Boras costatas van Suriname daarentegen verlaat op dien tijd 
» dit onherbergzaam oord en begeeft zich dwars over het land om water op te 
» zoeken. Deze visschen reizen somwijlen een ganschen nacht door, volgens 
» getuigenis der Indianen, om hun doel te bereiken. Proeven hebben be- 
» wezen dat zij uren lang buiten het water leven kunnen, zelfs wanneer 
» zij aan de zonnestralen blootgesteld zijn. Hunne voortgaande beweging 
» geschiedt door middel hunner sterk gedoomde borstvinnen en door de 
» veerkrachtigheid van hunnen staart. Zij gaan even spoedig vooruit als 
» een man op zijn gemak wandelen kan." 
» De Indianen beweren dat deze visschen gedurende hunne landtog- 
» ten water met zich voeren. Het schijnt dat in deze verklaring iets 
» waars gelegen is, want men heeft opgemerkt dat het ligchaam dezer 
» dieren niet droog wordt als dat der overige visschen zoodra zij uit 
» het water genomen worden; en wanneer de vochtigheid hunner 
» huid opgeslurpt is of wanneer zij met eene doek droog afgeveegd zijn, 
» hebben zij zulk een bijzonder afscheidingsvermogen dat zij onmiddel- 
» lijk daarop weder vochtig zijn. Het is inderdaad bijna onmogelijk de 
» oppervlakte dezer visschen droog af te vegen zoolang zij in leven zijn.” 
Dr. Hancock merkt verder op dat een visch, die hij meent de Lo- 
ricaria plecostomm van Suriname te zijn, niet alleen met de gewone 
