BERIGTEN UIT DE DIERGAARDE. 
LXIX 
zweiDorganen voorzien is, maar zelfs met 4 sterke beeiiaelitige dragers, 
een aan elke der beide borst- en buikvinnen, waarmede het dier over 
den bodem der rivieren kruipt en misschien ook waar weinig of geen 
water aanwezig is. Zij schijnt alzoo gedeeltelijk tweeslachtig te zijn. De 
Anabas scandens , in de rivieren van het vasteland van Indië te huis 
behoorende, verlaat gedurende het drooge jaargetijde niet alleen de wa- 
terlooze moerassen, maar begeeft zich alsdan soms uren ver op reis, 
om als het ware door een instinktmatig overleg geleid eene waterrijke 
streek op te sporen, bij welken togt dit dier over alle hinderpalen weet 
heen te klimmen waaraan zijn na am deszelfs oorsprong te danken heeft. 
Ook is het algemeen bekend hoe menigmaal onze gewone paling tus- 
schen het gras der weilanden wordt aangetroffen; evengemelde gevroon- 
ten dezer visschen bieden echter weinig overeenkomst aan met die der 
Lepidosirens, die zoo wel in den Witte Nijl als inden Senegal voorkomen, 
waar zij Tobal genoemd worden. Dr. W. Peters vond eene aanverwante 
soort in Quellemane, die door hem en J. Müller Rhinocryptes amphibia 
genoemd werd. 
Bij het naderen van groote droogte en het daaruit ontstaande gebrek 
aan water kruipt de Lepidosiren diep in den kleiachtigen modder. Hier 
vervaardigt hij zich een verblijf door meermalen in het rond te woe- 
len waardoor eenige meerdere ruimte ontstaat die hem tot kerker 
dienen moet. Alsnu wordt op de oppervlakte van het ligchaam een taai 
slijm in groote hoeveelheid afgezonderd waarmede hij de binnenwand 
van zijn verblijf voorziet; hiertegen verdroogt bet tot een vast 
bruinachtig in het water onoplosbaar huidje, dat alle kenmerken, zoo 
wel ph} r sische als chemische, in zich vereenigt der chitine, die, zooals 
wij weten, bij de klassen der in sekten de opperhuid dezer dieren daar- 
stelt. In dit op een kokon van een reusachtigen vlinder gelijkend be- 
kleedsel ligt de visch, met den staart langs de zijden van het lig- 
chaam gevouwen in een lethargischen toestand, totdat de 8 a 9 maanden 
daarna weder intredende regentijd den bodem op nieuw opgeweekt 
heeft, waardoor het dier zijne vrijheid herkrijgt om na een leven van 
3 à 4 maanden tot zijnen tijdelijken doodslaap terug te keeren. 
Amsterdam , 28 Oktober 1863. 
