— 382 — 
verkocht. Niettegenstaande zij schuw, slim en voorzichtig zijn, gera- 
ken zij dikwijls in zulke strikken. Wanneer zij zich gevangen zien, 
laten zij een hevig geschreeuw hoorén, hetgeen den neger tot sein 
dient, die hem zoo goed mogelijk in een zak stopt, meestal met den 
strik er bij, daar hij het niet raadzaam acht om hem er uit te 
halen, aangezien de gevangen vogel zich door bijten verdedigt. 
De gewone naam van dezen vogel op het eiland is Papagayo, 
PSITT ACULA. PULL API A. 
Deze vogeltjes komen in het onbebouwde gedeelte, doch zeldzaam 
voor. ik vond eenige malen troepjes van ongeveer tien stuks. Zij zijn 
schuw, doch minder voorzichtig dan de voorgaande papegaai-soort. 
Op St. -Thomas, alwaar geene grijze papegaaien voorkomen, zijn deze 
vogeltjes zoo algemeen, dat de inwoners hen tegen een vintem het 
paar verkoopen (een vintem is ongeveer vijf centen). Op St.-Thomas en 
Principe dragen zij den naam van Periquito. 
CHRYSOCOCCYX SMARAGDINUS. 
Deze Bronzen-koekoek heeft eene lengte van 20 centimeters, waarvan 
de staart de helft inneemt. Hij heeft eene slanke gestalte en prachtig 
gekleurde vederen. De bovenkaak is groenachtig, de onderkaak grijs, 
doch min of meer groen aan de punt. De schub vormige vederen heb- 
ben, naarmate er het licht op valt, een blaauwen of roodachtigen me- 
taalglans. De mannetjes verschillen van de wijfjes, doordien zij zwaar- 
der en hunne buikvederen iets donkerder gekleurd zijn. Plet geel dezer 
vederen is na den dood der vogels, wanneer de voorwerpen aan een 
fel licht blootgesteld zijn of in alkohol gedompeld worden, aan min of 
meer volkomene verbleeking onderhevig, en wordt eindelijk geheel wit. 
De beweering, dat de wijfjes witte onderdeden hebben, is derhalve on- 
juist. Beide seksen hebben de oogleden kaal, die, gelijk de pooten, 
blauwgrijs zijn, terwijl de iris grauw is. 
Op Prinseiland is deze vogel weinig talrijk en moeilijk te verkrij- 
gen, aangezien hij zich zelden in struiken of lage boomen, maar altijd 
in de toppen der hoogste boomen ophoudt. Wanneer hij zingt of 
fluit, zit hij altijd in eene rustende houding, op dikke takken, zoo- 
dat hij weinig of in het geheel niet zichtbaar is. Behalve dat, heeft 
hij, door zijn kleur en zijn vorm, veel overeenkomst met een smal 
boomblad, en door de rijk bebladerde boomen is het meestal geheel 
onmogelijk hem te ontwaren. 
» 
