— 385 — 
die juist tot op de helft door de vleugels bedekt wordt. De vleugel is 
15.7, de tarse 3.1, en de middelteen 2.7 centimeters lang. De wijf- 
jes zijn zelden langer dan 28 centim., en de overige maten zijn allen 
naar evenredigheid minder. Jonge mannetjes van ongeveer drie maanden 
oud hebben bijna de lengte van het oude wijfje. 
Er bestaat weinig verschil in kleur tusschen de twee seksen. De 
mannetjes hebben den bovenkop meer naar het blauwe trekkende; de 
onderdeden zijn, vooral aan de keel donkerder; de vleugelpennen zijn 
bij de wijfjes minder zwart en de punten niet zoo helder glanzig als bij 
de mannetjes. De jongen hebben, wanneer zij het nest verlaten, eene 
geheel grauwbruine kleur en doen aan de jongen van Turdus merula 
denken. Deze vogels broeien van Oktober tot Mei, en maken hunne 
nesten in boomholen. De kleur en het getal der eieren zijn mij onbe- 
kend. 
De zang, of liever het gefluit, der mannetjes is niet onaangenaam doch 
kort, en heeft veel overeenkomst met dat van onzen wielewaal (Oriolus 
galbula); hun gewoon geroep luidt als de syllaben: chew, chew, che- 
wijoe, wijoe, enz. Uit deze syllaben stelt het mannetje eene soort van 
zang zamen, dien hij meestal in den vroegen ochtend of tegen den 
avond laat hooren. De lokstem is volmaakt als die van onzen wiele- 
waal. 
In donkere bosschen zijn deze vogels vrij talrijk en hoort men hen aldaar 
onophoudelijk fluiten. Wanneer zij alleen of gepaard zijn, hoort men hen 
weinig. In Januari bezocht ik de bosschen van het westelijke gedeelte 
en vond aldaar zulk eene menigte dezer vogels, dat ik in drie uren 
tijds dertien geschoten had en zoo er mij geene andere vogelsoorten 
waren voorgekomen die meer waarde hadden, zou ik zeker het dubbele 
getal daarvan hebben kunnen verkrijgen. 
Deze vogels zijn schuw en buitengewoon voorzichtig. Zij vliegen met 
gedruisch en korte vleugelslagen. 
Met behulp van strikken ving ik velen, maar bijna allen waren jon- 
gen van hetzelfde jaar. Zij kunnen den gevangen staat zeer goed ver- 
dragen en gemakkelijk in koudere gewesten leven. 
In den vrijen staat eten zij vruchten en insekten. Diegenen, welke 
door mij in kooien werden gehouden, voedde ik met gekookte rijst en 
maniokmeel. Deze vogels worden door de inboorlingen gegeten ; hun 
vleesch is uitmuntend van smaak, vooral dat der jongen. 
De inwoners noemen hen Toerninja, van het Portugeesch: Estorninha, 
welke naam in Portugal aan onzen gewonen spreeuw gegeven wordt. 
