— 386 — 
LAMPROTORNIS CHRYSOTIS. 
Deze soort is op Prinseiland uiterst zeldzaam, doch op het vasteland 
van Afrika, iu Gaboen, vrij algemeen, en wordt aldaar Merle violet ge- 
noemd. Eens vond ik een mannetje, dat met L. ignitus in gezelschap 
was. De inwoners zijn van meening, dat Lamprotornis chrysotis het 
oude mannetje is der voorgaande soort. De voorwerpen van Prins- 
eiland vertoonen geen het minste verschil met die uil Gaboen. 
CUPHOPTERUS DOHRNI, HARTLATTB. 
Deze vogel is over het geheele eiland verspreid en zeer algemeen. Hij 
komt zoowel in de stad als op de toppen der bergen voor, en vliegt 
in gezelschap van twee tot acht, somtijds van meer dan twintig stuks. 
Hij heeft, wat grootte en vorm aangaat, veel overeenkomst met Musci- 
capa grisola, doch de bek is minder breed. 
De mannetjes zijn iets grooter dan de wijfjes; de kleuren zijn echter 
bij beide seksen dezelfde. De bovendeden zijn grijsachtig, evenzoo 
de borst; de keel en overige onderdeden geelachtig wit. De oude man- 
netjes hebben een smal streepje boven het oog, van dezelfde witte kleur. 
De jongen gelijken op de ouden, doch zijn kleiner en meestal iets 
lichter gekleurd. Deze vogels hebben grauwe pooten, een grauwen bek 
en donkerbruine iris. 
Deze, op onzen tocht ontdekte, vogel heeft eenen fraaien, krachtigen zang', 
die door zijne zonderlinge onregelmatigheid met dien van geen enkelen 
europeeschen vogel te vergelijken is. Die zang bestaat uit een vast getal 
syllaben, welke de vogel echter telkens op eene ongeregelde wijze laat hoo- 
ren. Somtijds houdt hij meer dan eene minuut lang denzelfclen toon aan. 
Meestal begint hij met de syllaben: hesje, hsje, enz., en houdt alsdan 
plotseling op of vervolgt weder met: karri, ahi, tjoektjoek. . . enz. Som- 
tijds uit hij zulke zonderlinge geluiden, dat men in den beginne een 
geheel anderen vogel meent te ontmoeten. Wanneer hij gestoord wordt, 
of zich over iets verwondert, laat hij een geluid hooren, dat met het 
zoogenaamde schateren van onze koolmees (Parus major) volmaakt 
overeenstemt. Wanneer hij met andere vogels of met zijne eigen makkers 
vecht, blaast hij even als de Parus major. Het wijfje zingt niet, 
doch maakt eveneens een schaterend of blazend geluid.- Het geheele 
karakter van dezen vogel komt met dat van genoemde meessoort veel 
overeen, door zijne vrolijkheid, het schateren, blazen en het plagen 
dat hij andere vogels doet. Ook vervolgt hij andere kleine vogeltjes. 
