3S8 
schil tusschen de twee seksen en volgens den leeftijd. De iris heeft 
eene bruine kleur, de bek en de pooten zijn blauwgrijs. 
Deze vogels leven troepsgewijze en schijnen voor elkander zeer veel 
sympathie te bezitten. 
Men vindt hen over het geheele eiland verspreid; tegen den broeitijd 
komen zij meer nabij de stad, omdat zij meestal in de omstreken der 
plantaadjes, daar gelegen, broeien. De broeitijd is van Juni tot Sep-- 
tember. Zij maken hunne nesten op dezelfde wijze als Cuphopterus 
Dohrni, doch bezigen alleen fijne draden en pluis van cocons of katoen. 
De nesten zijn doorgaans in struiken of lage boomen geplaatst en hebben 
eene diepte van 4.j ’centim. bij 8 centim. middellijn. De eieren, twee tot drie 
in getal, zijn naar evenredigheid klein, puntig en van eene parelwitte 
kleur. Deze vogeltjes broeien doorgaans tweemaal ’sjaars; de jongen 
worden vooral met blauwe beziën gevoed. Deze bezie, die door bijna 
al de vogels van Ilha do Principe gegeten wordt, maakt hen, vooral 
de duiven, zeer vet, en deze vruchten bevatten eene zoo sterke kleurstof, 
dat de uitwerpselen der vogels eene blauwe kleur aannemen. De Pa- 
rinia heeft, gedurende het broeien, doorgaans de vederen der onderdeden 
blauwachtig gekleurd, doordien het nest met de gekleurde uitwerpse- 
len van de jongen bevuild is. • 
Zoodra de jongen uitvliegen, worden zij nog lang door de ouden gevoed 
of ook door de in de nabijheid broeiende paren verzorgd. Meestal broeien 
deze vogels gezellig, en ik nam waar, dat wanneer men een mannetje 
of een 'wijfje uit hun gezelschap doodt of vangt, de anderen de jongen 
verzorgen, of dat het wijfje of het mannetje dadelijk weer gepaard is. Na 
den broeitijd zitten zij meestal, vooral gedurende het warmste gedeelte van 
den dag, op een en denzelfden beschaduwden tak. Zang heb ik nooit waar- 
genomen; alleen een geluid dat met: chierr-chierr enz. overeenkomt, la- 
ten zij onder het vliegen hooren. 
Zij klimmen dikwijls op de uiterste punten van lange, dunne takken, 
ten einde insekten tusschen de bladeren te zoeken, waardoor zij eene 
schommelende beweging aannemen, hetgeen hun bijzonder schijnt te be- 
vallen. Ook hangen zij, even als onze meezen, aan de takken, doch 
nimmer klauteren zij tegen den stam op. Deze vogeltjes zijn buitengewoon 
mak; de negerjongens vangen hen met een stokje aan de punt met 
vogellijm besmeerd of met een lusje, dat zij hun over den kop halen. 
De inboorlingen noemen hen Siwie de maniok, en beweeren dat zij 
de maniokzaden eten, hetgeen eene onjuistheid is, daar zij wel de in- 
sekten eten, die op de maniokbloemen of zaden leven, doch nooit de 
zaden zelven nemen. 
