— 390 
daante en hangt aan een of meer dunne takjes. De opening is zijde- 
lings en spieetvormig. Het wijfje legt slechts één wit, nagenoeg ko- 
gelvormig ei. Het jong wordt, nadat het zijne ouderlijke woning verlaten 
heeft, nog lang door de moeder gevoed. Wanneer het jong een wijfje 
is, behoudt het de kleur der moeder; is het daarentegen een man- 
netje, zoo krijgt het langzamerhand zijne kleuren. Alsdan wordt de keel 
grijs en komen de glanzige stijve vederen later te voorschijn. 
Bij jonge voorwerpen is de wortel der onderkaak, even als de mond- 
opening, helderoranje. 
In Augustus zijn de meesten dezer vogels gepaard, alhoewel men het 
geheele jaar door paren ziet, die nog hun jong voeden. Hun voedsel 
bestaat uit kleine insekten, vooral mieren en bladluizen, welke zij met 
hunne lange tong uit de bloemen halen. Dikwijls ziet men hen, even als 
de kolibri’s, zich door snelle vleugelslagen, voor de bloemen, als staande 
houden. Op deze wijze vliegen zij van bloem tot bloem. Zij hangen 
ook dikwijls onder aan de vruchten der bananen, om de daarop aan- 
wezig zijnde insekten op te pikken of om het daaruit loopende vruch- 
tensap te drinken. 
De zang der mannetjes is niet onaangenaam en bestaat uit de helder 
klinkende syllaben: foewie, fiviet-pidli-pidli enz.; de wijfjes zingen niet. 
Het gewoon geroep dezer Nectarinia gelijkt op dat van den Bitis (Phyl- 
lopneuste trochilus). 
Men vindt hen weinig in gezelschap met andere vogels; doorgaans 
vliegen zij gepaard of alleen en na den broeitijd met hun jong. Zij zijn 
zoo mak, dat, wanneer men hun zang nabootst, zij tot op eenige voe- 
ten afstand van den nafluiter komen. In Augustus vond ik bijna niets 
dan mannetjes, waarschijnlijk omdat de wijfjes broeiende waren. Zij 
waren zoo mak en kwamen mij z:o nabij, dat ik ze met behulp van 
een lijmstokje, van één meter lang, vangen kon. 
De inwoners geven aan deze soort de namen van Siwie barbeiro en 
Siwie boca longe, hetgeen Barbiervogel en Langbekvogel beteekent. De 
Portugeezen van het eiland geven haar den naam van Beshaflore. 
NECTARINIA ERASERI. 
Deze tweede soort van Ilha do Principe is minder talrijk aan indi- 
viduen dan de voorgaande (Neet. Hartlaubi) en komt hoofdzakelijk in 
boschrijke, sombere streken voor. Zij heeft de grootte van een sijsje, 
doch haar staart is langer. Er bestaat weinig verschil tusschen de twee 
seksen. De mannetjes hebben bezijden de borst eenen bundel zijdeachtig 
