provincies te koloniseren. Op 25. iv. 1985 ontdekte René 
Pletinck 5 exemplaren te Hamme Sint-Anna (OV) onder 
de schors van geïmporteerd eikenhout, afkomstig uit de 
omgeving van Vierzon (Frankrijk). Het gaat hier duidelijk 
om adventieven. Maar te Zemst zag Roland Deledicque 
op l.viii.1992 1 exemplaar lopen op een beukenstronk en 
dat is het begin van een lange reeks waarnemingen, met 
name in de volgende lokaliteiten (fig. 2): in 2000 te 
Nevele-Merendree (OV); in 2003 te Kortessem (LI), 
Meeuwen-Gruitrode (LI) en Wingene (WV); in 2004 te 
Dilsen-Stokkem (LI) en Hechtel-Eksel (LI); in 2005 te 
Heusden-Zolder (LI); in 2006 te Voeren (LI); in 2007 te 
Maaseik (LI) en Stabroek (AN); in 2008 te Diest (VB) en 
Genk (LI); in 2009 te Tongeren (LI), Waarschoot (OV) en 
Watermaal-Bosvoorde (HGB); in 2010 te Hoeselt (LI) en 
opnieuw te Waarschoot (OV); in 2011 te Dilbeek (VB) en 
Houthalen-Helchteren (LI). Er valt niet aan te twijfelen: C. 
elongatum is een vast bestanddeel geworden van onze 
keverfauna. 
Fig. 2. Vindplaatsen van Colydium elongatum (Fabricus, 1787) in België 
sinds 1985. 
C. elongatum in onze buurlanden 
In Nederland was C. elongatum in 1966 nog 
onbekend (Brakman 166: 125). Tijdens een onderzoek in 
het Bovenste Bosch te Epen (Ned. Limburg) werd op 
2.vi.l991 onder de schors van een dode zomereik een 
groot aantal kevers verzameld. Hiertussen bleek één 
exemplaar te zitten van C. elongatum (Vorst 1994: 23- 
25). De vangst van een exemplaar op 30.V.2006 in het 
nabijgelegen Veursbos te Voeren (België) toont aan dat 
het kevertje zich hier in het grensgebied thuisvoelt. 
Daarna is de soort ook ontdekt in Noord-Brabant (NL), nl. 
3 exemplaren te Hilvarenbeek op 15.iv.2004 in het 
domein Ananina's Rust (leg. Hans Heerkens). 
In Groot-Brittannië was C. elongatum vroeger zeer 
zeldzaam. Dajoz (1977: 40-41) vermeldt hem alleen voor 
het graafschap Hampshire. In Zuid-Engeland blijkt de 
soort zich de laatste decaden snel uit te breiden. Het 
areaal bestrijkt nu al 6 zuidelijke graafschappen. In het 
graafschap Surrey waren tot 1970 geen vondsten bekend 
terwijl de soort er tegenwoordig algemeen voorkomt 
(Reissmann 2002: 17-26). Ook ten noorden van London, 
in het Northaw Great Wood, in het graafschap 
Hertfordshire, is C. elongatum onlangs aangetroffen: op 
14.vi.2012 en op 20.vi.2012, telkens 1 exemplaar op 
dood berkenhout (MacGee 2012: 8). 
In Duitsland wordt C. elongatum beschouwd als niet 
gewoon. In het oosten schijnt hij algemener voor te 
komen. Naar het zuiden en het westen toe wordt hij 
duidelijk zeldzamer. Uit de Rijnvallei waren tot voor kort 
alleen vondsten bekend uit Süd Hessen en Nordbaden 
(Riessmann 2002: 17-26). Maar recent werd de soort 
ook aangetroffen in de deelstaten Nordrhein-Westfalen 
en Rheinland-Pfalz. Het begon met de vangst van een 
exemplaar op 4.viii.2001 in een dode eik in het 
Diersfordter Wald nabij de stad Wesel. In 2002 en 2003 
volgden nieuwe vondsten in hetzelfde gebied, maar nu 
op 3 verschillende plaatsen (Riessmann 2002: 17-26, 
2003: 67-70). In 2003 werden ook 14 exemplaren 
verzameld in de omgeving van Krefeld door A. Müller 
(Riessmann 2003: 67-70). Meer zuidelijk langs de Saar in 
Rheinland-Pfalz, ontdekte S. Scharf in 1996 nog 5 
exemplaren in het plaatsje Taben. In Hessen, even ten 
noorden van Mannheim, meldt Riessmann (2002: 17-26, 
2003: 67-70) in 2002 en 2003 nog tientallen vondsten in 
het Lampertheimer Wald. Tijdens een prospectietocht op 
27 en 28. v. 2003 werden aldaar zo maar even 40 
exemplaren geteld. 
In Frankrijk komt C. elongatum vrij algemeen voor ten 
zuiden van de lijn Nantes-Compiègne (Dajoz 1977: 40- 
41). Onze collega, Jean-Claude Bocquillon, weet te 
vertellen dat de kever in de bossen langsheen deze 
fictieve grenslijn tegenwoordig veel wordt opgemerkt. 
Brocquillon vindt de kever ook regelmatig in zijn 
lichtvallen in verschillende bossen ten noorden van 
Parijs. Hij denkt dat de genoemde grenslijn van Dajoz de 
laatste decaden al ruim noordwaarts is opgeschoven, 
dankzij een resem bosgebieden die zich uitstrekken tot 
aan de Belgische grens. 
Levenswijze 
C. elongatum leeft in lichte bossen met loof- en 
naaldhout, alsook in bosranden en in parken (Möller et 
al. 2006: 138). Men vindt hem vooral van april tot 
augustus op of onder losse schors van dode beuken, 
eiken, berken en naaldbomen. De kevers gaan gericht op 
zoek naar bomen die één of twee jaar dood zijn en waar 
ze jacht maken op Scolytinae en Platypodinae. In 
Engeland wordt C. elongatum ook veel gevonden in 
gangen van Platypus cylindrus (Fabricus, 1793). Het is 
opvallend dat de snelle verspreiding van C. elongatum in 
Zuid-Engeland een gevolg blijkt te zijn van de eerdere 
expansie van P. cylindrus (Riessmann 2002: 17-26). 
Misschien is dat ook het geval in België. 
Besluit 
Alhoewel het areaal van C. elongatum in Benelux zich 
voorlopig beperkt tot Vlaanderen, kan verwacht worden 
dat de soort zich verder zal verspreiden. In de bosbouw 
en in parken kan dit kevertje een nuttige rol gaan spelen 
om de populaties van hout- en schorskevers wat in toom 
te houden. 
ISSN 0771-5277 
Phegea 41 (3) 01.ix.2013: 59 
