MONOGRAPHIE 
aniplexicaulia. Flores in capitulo terminali, sæpè subnutante , alias erecto, quaterni vel quini, 
medius sessilis , reliqui brevissimè pedunculati , conclusi bracteis quinis aut senis , capitulo bre- 
vioribus, basi concavis, ovatis, utrinquè 2-3-dentato-subserratis, villo denso ciliatis, cuspide subulata 
subnuda subserratii , terminatis , excepto centrali ebracteato ; prœtereà stipati una alterave brac- 
tea propria lanceolata brevi. Calyx villosus ; tubo obtuse 5-gono ovoideo-obconico supernè lato, 
laciniis lanceolatis basi latis ( ex fig. ) apice acutis patulis reliquo calyce longioribus utrinquè pu- 
bescentibus subdenticulatis ; sinubus denticulo recurvo instructis. Corolla coerulea cum tinctu 
violacea, campanulato-tubulosa, laciniis calycis plus quam duplo longior, margine intus pilis longis 
obsita ; 5-fida ; lobis subrecurvo-patulis obtusis cum brevissimo obtusoquc mucrone ; tubo extiis 
lineis eminentibus 5 in laciniarum apices excurrentibus distincto, intus pilis longis adsperso. 
Stamina tubo corollæ breviora : filamenta linearia brevia patula apice incurvo , insidentia 
valvulis albis conniventibus utrinquè villosis : antherœ lineares filamentis longiores pallidè fla- 
vescentes. Stylus filiformis erectus albus antè anthesin densè villosus supernè incrassatus , dein 
calvescens et attenuatus, corollam propè adæquans. Stigma 2-3 partitum ; lobis obtusis, inæqua- 
libus , antè anthesin et sub bac ità conniventibus , ut indivisi videantur, demum vero subrecurvo- 
patentibus, vix lineam longis. Capsula ovata inæqualiter angulata bispidula , supernè intra 
calycis lacinias persistentes dehiscens, unilocularis ( probabiliter 2-3 locul. cum 2-3 stigmata 
ad sint). Semina obovata , plana , fusca. 
Descriptionem Waldsteinii et Kitaibelii transcripsi , additis paucis verbis ex eorum tabulæ 
autopsia. 
Celeberrimi auctores hanc speciem à Camp, tenuifolia (t. i55) distinxerunt, et enim ab eâ 
differt : foliis parte inferiore ciliatis, cætcrùm glabris (ut in tabula) aut margine pilis paucissimis 
suhciliatis ; bracteis floribus breaioribus , villo denso ciliatis; calycis tubo supernè latiore, laci- 
niis ulriiKjiic pubescentibus, non angustis, sed basi latis apice sensim acutis, sinubus denticulo 
/•eci<7‘i’o instructis ; corolla majore, lobis apertis, externe glabra , intus præcipuè ore pilosa. Ex 
hisce characteribus species distincta videtur, sed valdè aflinis. Clarissimus Host (Flor austr.) eas 
sub nomine Camp, graminifoliæ junxit. 
Si diversa à Camp, tenuifolia W. et K. , an ideo C. graminifoliæ Linn. similis? Non credo ex 
descriptione et tabula lloræ hungaricæ. Differt enim à communi C. graminifoliii Siciliæ et Italiæ : 
loliis radicalibus strictè linearibus et minime subspatliulatis , pilis (quando exlant) margine sitis, 
bracteis paulo majoribus ciliatis , cæterùm glabris , calycis tubow7/ojo, et præcipuè sinubus denti- 
culo recuroo instructis. Hoc ultimo charactere ab omnibus proximis differt. Sed adeo aflinis est 
Campanulæ graminifoliæ L. et tenviifoliæ W. et Kit. ut ab illis non amovenda sit. Patria diifert 
à C. graminifoiia L. quæ nondum ultra grad. lat. ( propè Romam ) reperta fuit , dùm præsens 
species in alpibus Croatiæ sub 46“ et in Transylvania crescat. — Quoad habitum , folia et brac- 
teas, adeo media est inter illas species, ut Waldsteinius et Kitaibelius veram C. gTaminifoliam 
Linn. censuerint ; sed simul adeo proximam posterioris ut Schouw et Host C. tenuifoliam , 
certè diversam, cum graminifoiia L. junxerint. Sententiam ferre non audeo, ciini plantam 
non viderim , sed credo tres, non duas, species jungendas vel distinguendas esse , nam admissis 
speciebus C. graminifoiia L. et tenuifolia W. et Kit. quid de mediâ C. graminifoiia W. 
et Kit. ? 
Bartling legit in insula Apsyrtide ( Dalmatiæ) speciem quam Campanulam graminifoliam vocat 
( Visian. stirp. Dalm. spec. p. xxxm). Nomen tantiim dat ; an ad præsentem speciem, an ad 
sequentem pertinet ? 
