DES CAMPANULÉES. «95 
( Sclnii. ). — Var. fi , in locis suprà citatis. — Var. y, in monte Sabaudiæ dicto Cramont (herb. 
DC !), et in Sancto-Bernardo (berb. Ser!). , 
In Alpibus Galliæ, crescit inter 800 et 1800 nietr. ait. suprà mare ( DC. Mém. s. la géogr. des 
pl. de Fr.). In Ilelvctiæ Alpium excelsiorum pratis mediæ altitudinis , ex. gr. in Gottbardo ad 
6100 ped. suprà mare (Wablenb.). 
%. Floret junio juliocpie. ( Vid. sicc. ) 
Caulis erectus, semi-pedalis vel pedalis, glaber, cylindricus, teres, superne nudus. Folia radi- 
calia petiolata ; petiolis t -3 pollices longis, tenuibus, glabris vel pilosiuscrdis ; limbis cordatis 
oblongo-acuminatis, 1-2 pollices longis, semi-pollicem solùni ad basin latis, obtuse simpli- 
citer serrulatis ; caulina alterna, pauca, remota, erecta; inferiora radicalibus similia, solum mi- 
nora, brevius petiolata; superiora sessilia, lineari-lanceolata, angusta, subintegra, minora. Flores 
in capitulum ovoideum, subspbæricum, 8-12 lineas longum, fere ebracteatuin, dispositi. Alabastra 
erecta snbincurvala : flores quando aperti, axi capituli perpendiculares, imo et inferiores reflexi. 
Calyx 2 lineas longus, glaber: tubo spbæroideo ; lobis linearibus acuminatis. Corolla cærulea 
5 -partita , laciniis 3-4 lineas longis. Stylus longitudine corollæ. Stigmata 3 , semi-lineam longa , 
revoluta. Capsida? 
Affinis est Ph. spicato, à quo differt : foliis radicalibus angustioribus, minoribus, nunquàm 
(aut raro?) maculatis, obtuse et simpliciter crenulatis , caule humiliore, capitulo ovoideo, 
initio anthesis subgloboso, nec longé cylindraceo ; alabastris diù erectis, cum flores aperti potius 
reflexi sint. Variare videtur quoàd numerum stigmatum : nostra specimina sæpiùs 3 habent; ea 
in herbariis Gaj, Gaudin (conf. ad fl. helv.), et in tabula Villarsii, sæpiùs 2. Cæterùm figura 
citata bona est, sed illa Reichenbachii nobis melior videtur. 
Sub littera fi varietatem enumeravi, caule, petiolis, et limbis, præcipuè subtus, pubescentibus. 
Eo charactere admodum variat, etiam in hortis, ut monet clar. Reichenbach in icon. cent. 3 
P- 48 . 
Planta quam sub littera y enumero mihi diii incerta fuit. Specimen unicum habemus, in 
monte Sabaudiæ dicto Cramont lectum , quod est Pii. Alichelii , DC. fl. fr. Auctor Florœ gallica* 
eo tempore specimina cenisia veri Ph. Michelii nondum possidebat, et ad tabulam imperfectam 
Allionii specimen suprà citatum retulerat, sed comparatum cum exemplaribus pilosis Ph. hotanicœ- 
folii , ad hancce speciem referendum videtur. Ità describi potest : radix crassa fusiformis simplex 
nigricans pollicaris. Caulis 4 pollices altus (minor quàm in communi Ph. betonicæfolio) , erectus, 
glaber, lævis, nudiuscrdus. Folia radicalia numerosa, conferta, hispida, lineari-lanceolata, 2-polli- 
caria , 2-3 lineas lata , sessilia vel basi ima in petiolum 2-3 linearem marginatum angustata , sub- 
integra vel irregidariter scrrulata; caulina pauca, ferè nulla, linearia, sessilia, integra, 3-5 lineas 
longa. Spica cylindracea, i 5 lin. longa : floribus inferioribus reflexis, superioribus nondum 
apertis erectis subincurvis. Bracteæ paucæ , lineari-lanceolatæ , pilosæ , reflexæ, 3-4 lineas longæ, 
integræ. Calyx glaber, forma ut in vulgari Pb. betonicæfolio. Corolla et stamina etiam similia. 
Stigmata quoque tria. — Differt à communi Ph. betonicæfolio piloso, solum foliis radicalibus 
sessilibus, confertis, et caule minore. A Ph. Michelii ( è monte Cenisio ) , magis distat, sequentibus 
notis : caule minore , nudiusculo ; foliis valde pubescentibus, ad basin plantæ confertis; spica 
initio anthesis cylindrica, nec globosfi ; calycibus glabris, quamvis folia multo magis pilosa sint. 
Pili foliorum satis rigidi sunt et densi, cum in Ph. Michelii folia sæpiùs glabra, rariiis aliquot 
pilos molles remotos præbeant. 
Vidi in herbario clar. Seringe multa specimina ad montem Saucti-Bernardi lecta , inter quæ 
