22Ô MONOGRAPHIE 
<itis, dehiscens. Semina ovata, plana, circiter | lin. longa, medio brunnea , margine pallidiùs 
colorata. 
Species à longo tempore cognita et ornamenti causa in hortis culta. 
Dioscoridis à Matthiolo et aliis auctoribus habita fuit, etenim descriptio non repugnat. 
Dodonæus voluit Rapum sylvestre Dioscoridis (yoyyuA^ «yg<«) præsentem speciem esse, sed ea 
siliquas habet et ad Erucariam aleppicam à recentioribus relata fuit. Deindè Viola marina à 
Matthiolo vocatur et sœpiùs Mariana , quasi Viola Marice , ut ex quibusdam vernaculis nominibus 
patet. Vulgo enim germanicè vocatur Marienweilchen , Mariengloekchen , Marietten, etc. (Sebk. 
Honken. ); Gallicè Carillon dicitur, et anglicè Coventry Bells. 
Indigena videtur Græciæ , Italiæ et Galloprovinciæ , sed adeô frequenter in hortis colitur , ut 
sæpè , seminibus dispersis, in agris lecta fuerit. Sic verosimiliter circa Lutetiam j et in Bavariâ , 
Silesià , Bohemiâque crescere dicta fuit. Nondum, ut sciam, reperta in peninsula hispanicâ , in 
Pyrenaeis ( Benth. ) , Helvetia , territorio badensi , et alsatico ( Gmel.). 
Edulis est ( Schk.) ; non incommodé acetariis additur ( Bauh. ). Arida trita decoctaque cum meile 
per aliquot dies in eclegmate sumpta , rubentem fluorem sistit. Semen vero in vino potum men- 
strua pellit (Diosc.). Radix refrigerantis et non nihil adstringentis est potentiae (Dod.). 
Variat in hortis quoad colorem floris, et flore simplici vel pleno. (Conf. ad synon. ) 
Varietas fi monstrosa est, polypetala, petalis ligulatis rotatis albis. Flores adsunt inferiores , 
lobis calycinis longissimis, obovato-ligulatis , 9 lineas longis , 1-2 lin. latis , patulis, acutis , tubo 
hispidissimo , sed non obtecto ; corolla simul polypetala. Tabula 3 f. A , statum plerumquè florum 
exhibet. Mecum communicavit amicus Duby , apud quem floruit anno 1826. 
§. II. Capsula ’^-locularis. Stigmata 5. 
LniJJorce, paucijlorœ vel multiflorae , Jloribus solitariis vel rariiis capitatis. 
Spec. i4 — 4^» 
■*' Caules unijlori. Folia radicalia conferta {C. Adami , Saxifraga , dasyantha, AlUonii, etc.). 
Species i4 — 22 . 
i4- Campanula Adami. T. XI. fig. ï. 
C. foliis subciliatis , radicalibus longé petiolatis, cuneato-spathulatis , apice grossé dentatis, 
catdinis sessilibus obovatis et linearibus serrato-dentatis , lobis calycis pilosiusculi acuminatis co- 
rolla triplo brevioribus , sinuum appendicibus lobis triplo brevioribus ovato-acuminatis. 
C. Adami, Bieb. flor. cauc. i p. i53 suppt. p. 148 . Stev ! Mem. soc. des nat. de Mose. 3 p. 
2.56. Bieb. cent. piant ross. 1 t. 16 {ex Bieb^) Hoffm. hort. mosq. ann. 1808, n. 628. 
Habitat in Caucasi alpestribus , oirca portas caucasicas ( Bieb. ) , et alibi in Caucaso orientali 
( Stev ! ) frequens. % ( Vid. sicc. ) 
Planta ad parietes rupium laté cespitans (Bieb.). Radix lignosa, crassa, nigricans. Caules é 
cespite surgentes , simplices , uniflori , 3~4 pollices alti , glabri vel subpubescentes , teretes , parum 
foliosi. Folia marginibus pubescentia : radicalia numerosa, longé petiolata ; petiolis feré pollica- 
ribus , subpubescentibus ; limbis cuneato-spathulatis , versùs apicem grossé serrato-dentatis , 4-6 
lin . longis , 3-4 lin . latis , propter granulos oculo nudo non perspicuos colorem griseum assumen- 
tibus : folia caidina inferiora pauca, breviora, obovata , serrato-dentata , superiora linearia. 
