2g6 MONOGRAPHIE 
littore ( Host ? Visian. ) , in Grœclæ territorio et insulis ( Sibth. Sieber ! h. Cretic. ) , propè Tangi- 
«lem fScbousb. ) , in Barbariâ ( Desf. ); et in insulâ TenerilTâ ( Ledru ! Buch). 
In mûris et locis saxosis , præcipuè in regione sempervirenti , ascendit etiam in sylvaticas 
regiones et imô in subalpinam (Schouw). 'if Floret aprili , maio et junio. (V. viv. etsicc.). 
Radix tenuis , fibrosa , albida. Caulis ramosissimus , dichotomus , circiter poli, altus, his- 
pidus , angulosus. Folia alterna vel rarius opposita, hispida, ovata vel obovata , sessilia, obtusa, 
4“5 lineas longa, crenato-dentata , dentibus interdùm magnis , ità ut folia lobata dici possent. 
Flores terminales et axillares ad angulos ramorum dichotomorum siti , sessiles, suberecti , deindè 
nutantes; terminales 2-3 versiis apicem ramuli cujusque congesti, post inferiores florentes. 
Calyx hispidus , obconicus , per anthesin lineam solum longus , lobis latis acutis erectis , sed per 
maturationem patulis accrescentibus. Corolla tubulosa , lobis calycinis sublongior, pallide roseo- 
cærulesccns vel albida, basi pilosa, lobis erectis. Stamina corolla dimidio breviora; fdamentis 
albis , glabris, basi vix latioribus ; antheris lllamentorum longitudine , flavis. Stylus cylindricus , 
basi incrassatus , pilosus , corolla brevior, apice 3-lobus. Capsula turbinata , nutans , 3-locularis, 
valvulis basi inui et (piasi in pedicello sitis dehiscens. Semina minutissima, ovoideo-elongata , non 
compressa, utrinquè acuta, nitida. 
Cæsalpinus monet Epivov Theophrasti ad Caprificum pertinere, sed plantam sub eo nomine in 
Dio.scoride et Plinio ad hancce speciem refert , unde nomen Erinos et Camp. Erinus. Tamen 
Dioscorides dicit fructum nigrum habere , et circii fontes crescere, diun C. Erinus nil nigrum ha- 
beat et in siccis sterilioribus crescat. Flæc planta igitur Dioscoridis dubia remanet, nec confun- 
denda est cum eâ Theophasti , sub eodem nomine , et cum Erino quorumdam Græcorum , sen 
Elino Nicandri in Columna, qui C. Rapunculus est. 
Dom. Dumortier (i) genus Roucela constituit è C. Erino et drabifolm, quæ certe affines sunt et 
à cæteris dissimiles , sed characteribus sufficientibus , tanquam genus , non distinctae. Auctor enim 
nullos alios characteres invenit quam : calyx païens demum inscrescens , corolla vix regularis , 
stylus triangularis, stigmata 3, capsula turbinata 3-locularis apice dehiscens. Addit: calyce , 
corolla , capsula et caule dichotomo à Campaniild diversum genus. Sed calyx patens in mullis 
Campanulis reperitur ( C. macrorhiza , carnica , Medium, rapunculoides , etc.) et cæterùm 
C. drabifolia calycem nunquiim horizontalem (ex Sibth.) habet. Corolla mihi non videtur 
irregularis . Nec stylus triangularis , stigmata tria, et capsula 3-locularis , adsunt in plerisque 
Campanulis, capsula turbinata vere hisce speciebus proprium est, sed apice dehiscens error est , 
nam imà basi valvulae regulariter dispositae adsunt, ut in congeneribus. Forsan apice post lon- 
gam exsiccationem interdùm rumpitur, sed naturalis dehiscentia non est. Lcejling , <\\\\ optime hanc 
plantam descripsit dehiscentiam capsulæ maturae non reperire potuit, Rœmer et Schultess , 
Schouw et alii apice dehiscere dixerunt, sed vere valvulae basi adsunt ( conf. ad tab. 2 f. D. ). 
88. CaMPANULA DRABÆFOLIA. 
c. hispida, foliis elliptico-oblongis dentatis, floribus pedicellatis , calycis laciniis semper erec- 
tis , corolla calyce sesquilongiori inflata. 
C. drabifolia Sibth. fl. grœc. 3 p. \i t. 2i5 (^excl. syn. Tourn. C. drabce minoris , etc. ). 
.Sm.prodr.JI.gr. i p. 142 . Rcem. et Sch. syst. 5 p. i5o {e.vcl. syn. Tourn.). 
Habitat in vineis et inter Gossypia insulae Sami et propè Athenas. (T) ( ex Sibth. ). 
Comment, bot. p, i4, ann. iSaS. 
