36o MONOGRAPHIE 
lanuginosas lineam longas , expansis ; antheris flavis, vix 2 lin. longis , filiformibus. Nectarium 
brevissimum, —j lin longum , crassiusculum. Stylus pKis miniisve exsertus , plerumquè 4-5-lin. 
corolla longior, apice incrassatus et cærulescens, in alabastro à media circiter parte usquè ad apicem 
pilosus, pilis 10 in ordines longitudinaliter dispositis. Stigmata 3 , crassiuscula , lineam longa, 
revoluta. Capsula nutans , obovoidea , nervis quasi reticulata , 4 lin. longa , trilocularis , 3 valvulis 
basi sitis debiscens. Semina ovata, plana, | lin. longa, fulva. 
Species admodiun varians, quoad altitudinem caulis, numerum ramorum, lobos calycis nunc 
lanceolatos nunc potius triangulares , integros vel denticulatos, corollam nunc campanulatam 
nunc campanulato-infundibuliformem , et stylum plus minùsve exsertum. In sterilibus folia rigida 
nervosa habet, et in humidis vel in hortis, latiora membranacea panrm nervosa. Adsunt interdum 
pili ad margines foliorum , vel alii breviores nervis vel supernè siti ; sed sæpiùs glabra est. 
Distributio geographica notanda est : ut Camp, sibirica , in Asifi sept, frequens , per Europam 
orientalem et declivitatem meridionalem Alpium extenditur. Rara in Italia septentrionali ; sed 
tamen specimen haljcmus è monte Summano , quod celeb. Moretti sub nomine Campanulœ 
Alpini generositer misit. Sine dubio similis est tabulæ 34o Alpini et ità merito C. Alpini Linn. 
vocanda, sed non diversa videtur ah Aden. liliifolia et, ex specimine nostro, media est inter vulga- 
rem statum illius speciei , et varietatem / 3 . Flores pauci pyramidati adsunt , apice caulis simplicis 
8 pollices alti. Lobi calycis suberecti , acuminati , basi lati , dentati. Corolla campanulata , infundi- 
i)uliformis. Stylus exsertus , non longé. Specimen Linnæanum Camp. Alpini ab eodem monte Sum- 
mano proveniebat; valde differt præsentiâ nectariii et aliis characteribus à Camp, rhomboidali , 
quacum sæpè confusa fuit. Ilæc ultima species in monte Summano non crescit, ut monet clar. 
Moretti , in interpretatione opusculi celeb. Schouw de Campanulis italicis. Eodem loco docet pro- 
fessorem Scannagala plantam circa lacum Comensem legisse , quam ad Camp. liliifoliamScop. et 
ad tabulam 2n Ginelini Sibir. 3 {Adenopli. stylosam)Yeki't\ suspicor liliijolia/n semper esse. 
Campanula intermedia Roem. ct Sch. eadem est quam planta , eo tempore , à Fischero in hortis 
introducta, sub nomine C. slylosce affinis, quam serius à C. stylosa Lam. bene distinxit et ad 
Aden. liliifoUam adduxit. 
Varietas ^ corollam infundibuliformem , nec campanulatam habet , floresque maxime suaveo- 
lentes. In Europa crescit , et in hortis frequenter colitur. Specimen foliis latissimis, è Bohemià , 
à clar. Sieber, recepimus. Cæterùm plantæ sub nomine Campanulœ suaveolentis delineatæ , in 
hortis cultæ , vcl in herbariis repositæ , admodum variant et vix unico charactere à communi 
A. liliifolia , distinguuntur. 
Radices ci’udæ vel coctæ escam prasbent gratissimam incolis Sibiriæ, undè nomina huic speciei 
dederunt. ( Confer, ad Gmel. Sib. 3 p. i5o ). Succositas ista radicum æstate perit, quando caules 
floribus exornari incipiunt ( Gmel. ). Tabula nostra i fig. B nectarium nimis magnum exhibet. 
y Adenophora stylosa. 
A. foliis .alternis petiolatis, inferioribus obovatis sinuatis, superioribus ovato-acuminatis sub- 
cordatis serratis , floribus paucis racemosis , lobis calycinis triangularibus erectis integris , corolla 
infundibuliformi , stylo sæpiùs exserto. 
Campanula foliis ex cordato-lanceolatis , etc. Gmel. Sibir. 3 p. i52 t. 27. 
Campanula stylosa Lam! dict. i p. 58o, ill. n. 25io. TVilld. sp. 1 p. goi. Rœm. et Sch. 
sysl. 5 p. 1 10 ( exci. syn. Bauh.) [non Bess. cat. hort. Crem. ann. 1816 p. 27 ). 
A. stylosa Fisch. adumbr. gen. Adenopli. p. 6 [non Reich. hort. bot. t. 45). 
