13 
fissura disparente duo dimidia Iu unum os connucrc. Ecpilclcm neque In scelclls, quae Parisiis et Lon- 
dini vidi, neque in meis fissuram rideo, patet igllur, os Iioc, nec forsan semper, ex duobus nucleis 
fieri! Cl. Geoffroyus suo modo lianc separationem pro re inaudita et maximi momenti liabet, ita excla- 
mans: „De plus, celte meme nioilie est partagee en deux portions par une separation longitudinale; se- 
conde, mais bien plus essenticlle dilTerence, Car la large plaque est partout un os impar, absolument 
partout, excepte les nionotrtnncs, ou sa division devient aussi un caracterc cHrange, exclusif, et bien 
propre a marcher de front avec toutes les autres de ces etres tnninemment paradoxaux.“ 
Dolendnm, et liic rem nullius momenti pro maxima rendi! Utrumque dimidium concrescere jam 
cl. liudolphii et nostra experientia docuit. Deui falsissimmn est, liunc formationis modum nonnisi Mono- 
trcmalibus competere; nam in Monodonte monocerote, cl. Rudolphio in Berolinensi ^) , me in meo 
sceleto observantibus, res omnino eodem sese lial)uil modo. Forsan idem loti Cctaceorum tribui convenit, 
quum, et Tysono^) et me ipso saepissime observantibus, foramen in manubrio adsit, quod in Pliocaenae 
sceleto semel fissura longitudinali ad marginem anticum usque extensum vidi. 
Quid, quod in homine interdum exactissime ad eundem typum primam sterni vertebram formari, jam 
diu et literis et figura docui ^} , cujus rei praeclarum exemplum postea vidi, observante idem cl. 
Oltone ® ). 
Ex reliquis tribus, brevioribus, oblongis, longe angustioribus medium nonnihil minus est. Primum, 
jam dictum, carlilagini costae primae et secundae interponitur, secundum hanc et tertiam, tertium 
quartam, quartum quintam et sextam excipit. Costae tertiae, (juartae et quintae eminenlio insidens. 
Ossa haec omnia sine ullo dubio pro sterni vertebris habenda sunt; de reliquis, imo scapulae parte. 
ambigitur. 
Primum, vertebram ex descriptis sternalibus anticam margine postico presse sequens, ejus margini 
antico capsula synoviali junctum, omnibus maximum, parte postica, impari, latiore sed breviore, et 
transversa, longiore sed angustiore, ipsius fini antico imposita componitur, figuram T referens. Et hu- 
jus facies inferior spinula notatur. 
Sequitur par ossicidoriun, omnibus hujus regionis longe minorum, longitudlnarium, longorum, sed 
valde tenuium, parti ossis modo descripti transversae arctissime agglutinatorum, extremis internis sese 
fere tangentium, externis, crassioribus scapulae marginis anterioris eminentiae, acromio, capsula salis 
laxa unitorum. 
Par alterum, fere quadratum, longe brevius, at latius, inter rami transversi ossis primi partem 
internam, ramum ejusdem longitudinalem, cujus marginem, nonnihil etiam, praecipue in parte inferiore, 
faciem posteriorem legit, et scapulae marginis anterioris pariem inlimam ponitur. 
IMargini ejus interno toti insidet lamina cartilaginea satis lata, quum lineam ubl([ue in majore ha- 
beat, eandem oppositi lateris atluigens. Scapulae capsula synoviali longa, sed angusta, reliquis ossibus 
tela cellulosa laxa unitur. 
Ut melius de ossium hujus regloiils natura disputari possit, scapula quoque describenda est. Ob- 
longa est, antrorsum convexa, retrorsum concava et margine superiore, minore, anteriore et posteriore cir- 
cumdatur. Pars longe major, superior facie interna et externa, inferior anteriore et posteriore gaudet. Ubi 
junguntur, ca\itas adest glenoidea, antrorsum et retrorsum aperta. INIargo anterior partis superioris versus 
inferiora extrorsum primo flexus, dein eminentiam, acromion, antrorsum et introrsum versam, emittit. 
Ossis secundi extremum externimi excipit, extremo inferiore sterni vertebrae, quam dixunus, primae 
mobili nexu, partis infra cavum glenoides positae margine interno ossi tertio jungitur. 
Maiginis superioris extremo postico frustulum osseum, medio carlilago plana, rotunduscula insidet. 
In utroque sceleto, quod coram habeo, scapula, modo descripto, unicum est os, sed in regione cavi 
aitlculaiis \estigia disjunctionis in aetate minus pro^ecta observandae saltem in masculo adsunt. 
Jam, ad explicationem ossium descriptorum accedens, primo, me jam diu, et praecipue anno 
MUCCCXXI, ubi ultima vice Parisiis degebam, adspeclu sceletorum ad sententiam meam compulsum 
fuisse, dein me, quae censeo, ea modestia proferre, ut facillime argumeiilis cedere contrariis paratus 
sim, moneo, quod hoc iu casu praecipue summus scriptorum dissensus suadet. 
1) L. c. p. 126. 
2) Jaffe p. 13. 
8) Phocaena p. 47. 
4) Beilrage zur vergi, Anatomie, Bd. II. II. 1. S. 145. 1811. 
5 ) Sellue aiiat. Beobachtungcii. Th. I. 1816. S. 7. 
4 
