2 
verseel een dergelijken boom-reinigingsdienst, dan zou niet alleen 
blijken, dat de opbrengst der boomen er aanmerkelijk door voor- 
uitging, maar ook, dat de boom-inspectie zelve gaandeweg hoe 
langer hoe minder inspanning zou gaan vorderen, aangezien, zoo- 
als iedereen kan opmerken, de Dicaeumpjes hoofdzakelijk alleen 
,,invallen” in dusdanige boomen, waarin de Loranthus groeit, en 
reeds ’t vruchtdragend stadium heeft bereikt, terwijl zij in onbesmet 
geboomte en dus ook in een goed ,,schoon” gehouden oord slechts 
toevallige zwerfgasten zijn en aldaar dus maar bij uitzondering 
hun verderf-zaaiend werk verrichten. Maar, ’t is weer ’t oude 
liedje, : met samenwerking moet men in zoo’n geval bij inlandsche 
landbouwers niet aankomen, en ook vooral ook niet met nieuwig- 
heidjes, waar hunne ouders zich ook niet mee bezig hebben ge- 
houden ; zonder al die ,,soesah” krijgen zij immers toch reeds 
opbrengst genoeg ! ! 
Intusschen was ’t er mij geenszins om te doen, te dezer 
plaatse een bestrijding te propageeren van, uit een phytopatholo- 
gisch oogpunt beschouwd, schadelijke vogels, zelfs ook niet al 
loopt bij die bestrijding geen enkele combattant der tegenpartij de 
kans, er ’t leven bij in te schieten, maar wel was ’t mijn bedoeling, 
de aandacht te vestigen op de zonderlinge, en in zekeren zin ook 
niet geheel onvermakelijke wijze, waarop de bedoelde Dicaeums 
zich van hunne voor ons zoo nadeelige taak kwijten. Dat deze 
vogeltjes de Loranthus - en Viscum~v ruchten niet a.h.w. af kluiven, 
en de kleverige zaden met den snavel ergens aan afstrijken, maar 
dat deze laatste wel degelijk de maag passeeren en ’t vogel-lichaam 
per anum verlaten, blijkt onmiskenbaar wanneer men de dieren op 
de snijtafel krijgt ; steeds vindt men dan een gedeelte van den 
darm-tractus met eenige van de tamelijk groote zaden opgevuld, 
die, nog omhuld zijnde door ’t vrucht-slijm, veelal parelsnoergewijs 
aan elkander blijven kleven. 
Nu zal ’t een ieder, die pas sinds kort op Java vertoeft, naast 
de tallooze andere voor hem nieuwe ,,natuurwonderen” ook wel 
eens opgevallen zijn, hoe menigvuldig men overal de kiemplantjes 
van den Loranthus (gelukkig gaan er vele van t£ gronde !) aan- 
treft, en hoe betrekkelijk dikwijls deze, nog zaadjes zijnde, en, 
zooals men allicht onderstelt, achteloos weggeworpen wordende, 
als door een onbegrijpelijk toeval geleid, juist precies boven op 
een slechts dunnen boomtak terecht moeten komen. Dat dit laatste 
evenwel geenszins een toeval, maar veeleer mathematische zeker- 
heid is, bleek mij enkele weken geleden, toen ik eens op een 
