95 
geeft kleine, zoete, eetbare peertjes, die den vorm hebben 
van een vroeg suikerpeertje. 
— SALiciFOLiA ook ELAEAGNiFOLiA. Wilgbladige P. Deze 
bijna geheel witbladige soort, ten minste wat de onderzijde 
der lange en smalle bladeren betreft, komt op vele lijsten voor 
als salicifolia pendula. Op hoogstam veredeld hangen hare 
slappe takken zoo gracieus naar beneden, dat zij haren naam 
wel verdient. 
— siNAiCA. Peer van Sinaï. Maakt stevige takken ; 
de bladeren zijn van beneden witwollig, van boven dof don- 
kergroen. De vrucht is niets waardig, en de geheele boom niet 
schoon, zoo als dan ook de overige Pyr«5-soorten weinig of 
geene sierwaarde hebben , en dus door ons worden voorbijgegaan. 
Quercus (Eik). 
Q. AEGiLOPs. M O s-E i k. Deze schoone en vrij algemeen 
verspreide soort wordt veelal , hoewel verkeerd , Cerris genoemd. 
Zij behoort wel tot dezelfde groep als deze, maar is de soort 
niet. De Aegilops heeft 9 a 12 duim lange, nog al fijngetande 
bladeren van boven, glad van beneden groen, bijna onmerkbaar 
grauw behaard , terwijl zij bij de Cerris van boven meer blauw- 
groen, van beneden wollig zijn. Ook de jonge takken zijn bij 
deze een weinig ruig, wat bij Aegilops het geval niet is. Een 
bepaald kenmerk der laatste zijn de aan den voet der bladeren 
voorkomende twee steunblaadjes. 
— — FOL. AEG. VAE. Zilvcrboute Mo s-E. Alom reeds 
bekend als een der schoonste bontbladige boomen, die even- 
min als de Zilverbonte Negundo ergens ontbreken mag. 
Even als alle goede bonte planten, groeit hij minder sterk dan 
de hoofdsoort. 
— — FOL. AUREO VAE. Goudboutc M O S-E. Niet schoon, 
daar hij zeer verloopt. 
— ALBA. Witte E. Blad omgekeerd eivormig, de rand 
golfsgewijze ingebogen, 12 duim lang en 6 duim breed, aan 
de onderzijde wollig. Wordt een schoone boom. 
