172 
opgebogen. Vonnt een allerheerlijksten boom met zeer dicht 
loof. Zij bemint een goeden, iets vochtigen grond en eene 
niet te warme, liefst noordelijke standplaats. 
— PANACHAICA. Deze is in 1862 door Heldreicb in Grie- 
kenland gevonden op den berg Boida. Dit is de Pauacbaicon 
der ouden, en daarvan beeft de plant haren naam gekregen. 
De jonge planten hebben nog al gelijkenis met de cilicia en 
cephalonica , maar ouder wordende moeten zij langer naalden 
krijgen. 
— PECTINATA. Zilverspar. Zilverden 
Fimis Abies, 
Abies taxifolia. 
Groeit oorspronkelijk op de Alpen, de Apennijnen en op 
meerdere plaatsen. Zij bereikt eene hoogte van 50 el bij 
2 — 3 el middellijn. De bladeren staan eigenlijk rondom den 
tak, doch door het zijdelings afwijken schijnen zij op twee 
rijen geplaatst te zijn. Bij meerdere soorten is dat het geval. 
Men noemt dien bladstand k a m v o r m i g , wat dan ook de betee- 
kenis van den naam van deze soort is. Zij is intusschen te 
algemeen bekend , om verdere beschrijving te behoeven. In Frank- 
rijk is zij ook bekend onder den naam sapin de Normandie 
om de belangrijke aanplanting van deze soort in dat gedeelte 
des lands. Het hout is daar van menigvuldig gebruik, hoewel 
het slechts van middelmatige qualiteit is. 
TENÜIFOLIA. 
Abies Tenuiorifolia. 
Eene variëteit van de zilverspar. Uit Duitschland gekomen 
onder den naam: Den met de grootste kegels. Zij 
groeit iets minder sterk dan de hoofdsoort, en heeft fijnere 
bladeren. Verder heeft zij denzelfden vorm en hetzelfde groen, 
en zal dus goed zijn voor kleine tuinen. 
— PICHTA. Siberische Den. 
Abies Sibirica. 
Groeiplaats het Siberische en Altaïsche gebergte 600 — 800 
el boven de zee. Hij bereikt eene hoogte van 15 el, en wordt 
een schoone, pyramidale boom. De bladeren, lang 2 duim 
