Ruiuaceae. 
60 
Wendlandia. 
met nogal talrijke (+ 10 paar) dunne uitspringende zijnerven, meest- 
al op de hoofd- en zijnerven van onder behaard, zelden geheel kaal 
wordend, 90 — 150 mM. lang, bij 40 — 60; bladstelen 10 — 20 mM. 
lang, kort behaard. Steunblaadjes breed-ei vormig, aangedrukt^ met 
spitse kielvormige punt. Pluimen ijf hoofd- en zij takken nagenoeg 
kaal of dun-aangedrukt- behaard oï di\Q\\i-uitstaande-hehaard. Bloemen 
meest gesteeld^ meest alleen staande of bij drieën. Kelk en schutbladen 
onbehaard. Kelktanden nu eens heel klein^ dan weer spits-driehoe- 
kig en bijna even lang als de buis. Bloemkroon van buiten onbehaard^ 
buis van binnen behaard. Vruchtjes zeer klein^z^\ — b mM. 
Nogal lage boom. Kruinhoogte tot 17 Meter bij 30 cM. stam- 
diameter. Stam nogal krom, met veel hoog oploopende gleuven, 
met knoesten, zonder wortellijsten, nogal laag bij den grond met 
ordeloos geplaatste rijk verdeelde takken. Kroon onregelmatig, 
nogal laag-aangezet en\ nogal dicht. Schors (bij D = 30 cM.): 
3 millim.; bros; buiten grauwbruin, nogal sterk afschilferende, met 
overlangsche en dwarsche barsten, zonder lenticellen, zonder bijzonder 
sap; in doorsnede vuil rosachtig-wit ; zonder bladgroen; zonder 
reuk, met iets bitteren smaak en samentrekkend. Jonge bladeren 
fraai purper, reukeloos en bijna smakeloos. Volwassen bladeren 
geheel donkergroen met fraaie purperen zijnerven en purperen mid- 
dennerf; iets bitter. Bloemen: wit, zeer talrijk, in staande plui- 
men; zeer spoedig na het opengaan afvallende. Kelk, evenals de 
as. der bloei wijze en als de bloemsteel tjes bleekgroenachtig. Bloem- 
kroon en helmdraden leliewit. Helmknoppen geelwit. Stijl en stem- 
pel groenachtig wit. Jonge vruchten groen. 
Aanm. Beschrijving dezer veranderlijke soort naar talrijke exemplaren van Herb, 
Kds. vergeleken met het authentieke van Blume (dat met de door ons onderzochte exem- 
plaren uit Bantën overeenkomt) en verschillende exemplaren uit Herb, L. B. en Traject 
afkomstig waaronder ook Tb. laevigata Miq. en Rhomhospora sumatrana Miq. ! De laatste 
heeft zeer korte kelktanden overeenkomende met de beschrijving bij Hooker en Kurz 
maar in strijd met de meeste Javaansche exemplaren, waar de kelktanden dikwijls meer 
dan half zoo lang zijn als de buis. Ook in de lengte van de kroonbuis en den vorm der 
kroonslippen heerscbt verschil. De beide uitersten in dezen zijn een exemplaar van 
Tjigënteng (Kds, 6879 j3) met zeer lange, en een exemplaar van den Salak met zeer 
korte kroonbuis <^Kds. 24329 en korte kelktanden. Het eerste heeft zeer dichte be- 
haring bet laatste is nagenoeg onbehaard. Talrijke exemplaren van Bantën, Takóka, 
Panjentjongan vormen echter overgangen tusschen deze twee uitersten ; zoodat het ons 
ni t mogelijk schijnt W glahrata Dc. en laevignta Miq. uiteen te houden. Volgens 
