Rubiaceae. 
— 114 
Petünga. 
Door Mtquel zijn in navolging van IIasskarl deze 3 soorten vereenigd 
tot ééne soort P. variabilis Hassk. 
Daar de opgaven van Miquel en Dc. over P. microcarpa met elkaar in 
strijd zijn en ook de synonymie bjj IIooker geheel anders is opgevat 
dan bij Miquel en ons de authenthieke nog onbekend zjjn hebben wij ons 
voor de algemeen op Java verspreide soort aan den oorspronkelijken 
naam van Blume P. longifolia gehouden ; zonder synoniemen te vermelden. 
IIooker geeft voor Java nog op P. Poxhiirglui Dc. en wel als syno- 
niem van P. microcarpa Blume en P. variabilis Hassk.; terwijl hij P. 
lougifoUa als een afzonderlijke eveneens op Java en in Malacca voor- 
komende soort opgeeft. Wij houden echter P. Poxburghii hetzij voor 
een onbehaarde variëteit van P. longifolia hetzij voor een afzonderlijke 
soort, die in elk geval niet op Java schijnt voor te komen. 
Wij onderzochten een exemplaar dat onder den tuinnaam van P. Pox- 
burghii gekweekt wordt in ’s Lands Plantentuin, overeenkomende met de 
beschrijving van deze soort en door de bloeiwijzen veel gelijkend op het 
type van P. longifolia uit Kedoengdjati, daarvan echter door het gemis 
van beharing onmiddellijk te onderscheiden, P. longifolia Hooker schijnt 
ons niet met P. longifolia Dc. overeen te komen, maar eerder met Hypo- 
bathrum parviflorum Miq. of Petunga microcarpa Bl. 
Door ons is nog een nieuwe soort van Petunga beschreven als P. bre- 
vispica, die misschien met meer recht tot Hypobathruyn moet gebracht 
worden [indien men de scheiding van deze geslachten volhoudt]. De 
bloeiwijze is echter duidelijk aarvormig. Dit laatste is ook wel het geval 
bij Hypobathrum parviflo um Miq. daar zijn de vruchten echter in bun- 
dels geplaatst. Het zal nog moeten blijken hoe zich in dit opzicht P. 
brevisgnca verhoudt. 
Petunga Dc. Characteres omnino Hypobathri sed fiores et fructus 
semper in spicas axillares breves vel elongatas, subsimplices vel compositas 
dispositie Fi'uctus saepe 12-sperma. 
Obs. Difficillima est res discrimina certa inter hoe genus et Hypo- 
bathrum invenire^ nisi specimina fructifera adsunt. Fructus enini in Pe- 
tunga semper magis minusve spicati videntiir in Hypobathro tune etiam 
si fiores spicati essent semper fasciculati. PJtiam semina vulgo numero 
majore in Petunga quam in nypobathro invenimus. Pericarpium ettesta 
seminum autem eademest in utroque genere. 
1 Aren langer dan 15 mM., bloemen meest 1 — 3 in de oksels der 
schutbladen. 
1. Petunga longifolia Dc. Prod. iv 309; Korthals Overzicht 
der Rubiaceeën v. d. Ked.-Oost. Kol. in Ned. Kruidk. Arch. Dc. 
II 1850 p. 170; — Petunga variabilis Hassk. Gat. bog. (1844) p. 114; 
Flora bot. Zeit. 1845 p. 232; Miq. F. I. B. ii 201 ; Ann. Mus. iv 130. 
