Petunga. 
115 — 
Rübiaceae. 
Twijgen stomp- vierkaiif, onbehaard. Steunblaadjes ei-lancetvormig, 
spits gekield, onbehaard, 10 mM. lang, afvallend, met een rij bruine 
haren op het litteeken. Bladeren kort-gesteeld veranderlijk van 
vorm, meest langwerpig, naar beide uiteinden versmald of toegespitst, 
onbehaard, 100 — 200 mM. lang. Bloemen in okselstandige aren, 
die 40 — 75 meest + 50 mM. lang zijn; 1 — 3 bloemen in de oksels 
van concave spitse behaarde bracteae. Kelk met het steeltje 3 
mM. lang, met 4 behaarde tanden, buis napvormig zeer kort-behaard 
kaal wordend. Kroon trompet-trechtervormig, buis 3 mM. lang, 
slippen 2 mM. lang, onbehaard of meestal kortbehaard. Keel lang- 
behaard, zeldzamer zeer weinig behaard. Helmknoppen nagenoeg 
ongesteeld, langwerpig, half-uitstekend. Vruchten meest lang-aoms 
zeer kort-gesteeld, in korte aren. Zaden als bij Hypohathrum. 
Lage boom. Kruinhoogte tot 12 M. bij 34 cM. stammiddellijn ; 
meestal slechts H = 6 — 8 M. bij D=10 — 15 cM. Stam meestal 
slank en eenigszins gebogen, rolrond, zonder wortellijsten. Takken 
meestal recht met tweerijig geplaatste bladeren. Kroon nogal ijl, 
onregelmatig, veelal hoog aangezet. Schors karakteristiek door de 
talrijke diepe overlangsche barsten ; van buiten zeer donkergrauw; zon- 
der bijzonder sap; zonder lenticellen; zonder bladgroen; zonder reuk; met 
samentrekkenden smaak. Bladeren veelal boven en onder gewoon- 
groen, of onder bleekgroen ; boven glimmend, onder dof; zonder reuk. 
Bloemen vuil-wit of groenachtig-wit. Vruchten: jong groen. 
Aanm. Beschrijving naar talrijke (van meer dan 30 planten in West, Midden en Oost* 
Java ingezamelde) exemplaren van Herb. Kds. 
Als type beschouwen wij de groot-bladige vorm uit de djatibosschen van Midden- Java. 
Hier zeer nabij, maar door meest kleinere bladeren onderscheiden, zijn exemplaren uit 
Oost-Java (Rag8.djampi) en West-Java (Pangëntjóngan). 
Afwijkende vormen zijn o. a. de vorm met saaragestelde aren en zeer verlengde 
schutbladen (27541 |3 van Soebahj verder de vorm met zeer kleine smalle bladeren en 
korte (14 — 20 mM. lange aartjes) van den Oengaran en van Poegër (wellicht is dit 
petunga niicrocarpa Dc.)? Voorts nog een vorm van de zuidkust van West-Java met 
zeer kort gestoelde (nog onrijpe) vruchten. Hier zijn tevens de bladeren dunner, spitser 
toegespitst en sterker geaderd, de bloemen sterJc-beJiaard ook de bloemkroon behaard 
(Kds 6805 fs). 
Geogr. verspreiding: Buiten Java: Door onzekere synonymie 
eenigszins onzeker, maar hoogst waarschijnlijk ver verspreid (als? 
raremosa Karl Schümanx (= ? P. Eoxburghii Dc.). — Op Java: Van Bantën 
