ClIIONANTIIUS. 
233 — 
Oleaceae. 
vertakkingen hoofdjes, schermen of bijschermen dragen. De bloei- 
wijzen zijn meestal okselstandig meestal aan de basis der jonge 
twijgen, die daarna aan den top bladachtig doorgroeien, zelden tevens 
eindelingsch. Schutbladen altijd aanwezig soms bladachtig ; Schut- 
blaadjes ontbreken. 
Aantal soorten ongeveer 50 verspreid in Afrika, Amerika, tropisch 
Azië en Australië. 
Het geslacht, zooals het hier door ons geheel in navolging van Boer- 
lage ’s Handleiding is opgevat, omvat de geslachten Chionanthus^ Linociera 
en Noronhia, zooals zij door Knoblauch in Engler und Praï^tl. Nat. pfl. 
zijn samengesteld. 
Bij Knoblaucii omvat het eerstgenoemde slechts 2 soorten, één uit 
Amerika en één uit China, terwijl het laatstgenoemde slechts één soort 
bevat die uitsluitend op Madagascar en op Timor zoude zijn gevonden. 
Volgens Boerlage zijn echter de verschillen tusschen deze 3 geslachten 
veel geringer dan die tusschen vele soorten van Linociera onderling, 
zoodat ze onder één geslacht behooren te worden saamgevat. Inderdaad 
kan men de geslachten Chionanthus en Linociera met behulp van den 
door Knoblauch gegeven, sleutel niet uiteenhouden. 
Boerlage onderscheidt 4 secties, waarvan alleen de sectie Ceranthus 
met kiemwitlooze zaden op Java vertegenwoordigd is en wel (volgens 
Boerlage) door de 4 volgende soorten : 
1. Chionanthus densifiora TiOhi., =. Linociera densiflora Zoll. et Mor. 
2. Chionanthus macrocarpa Bl. rr: lAnociera macroca?'pa Knobl. izi Ch. 
insignis Miq. =: Linociera insignis Clarke. 
3. Chionanthus montana Bl. — Linociera montana Dc. 
4. Chionanthus rostrata Miq. = Linociera rostrata T. et B. 
De eerstgenoemde soort van Zollinger en Moritzi werd reeds door 
Miquel wegens de onvoldoende diagnose als twijfelachtig beschouwd ; 
Knoblach citeert het betreffende herbariumnummer Zoll. No. 1455, 
ongetwijfeld terecht, als C. montana Bl. ; ook C. rostrata T. et B. moet 
èn wegens de diagnose èn wegens de vindplaats [Buitenzorg] ongetwijfeld 
als synoniem van C. montana beschouwd worden. 
Een 4-tal door Miquel voor Java geciteerde soorten: C. elliptica, C. 
spicata, C, laxifiora en C. callophijlla behooren volgens Boerlage, die 
de oorspronkelijke exemplaren onderzocht, op andere eilanden van den 
Archipel en niet op Java thuis. Er zouden dus voor Java slechts 
twee soorten overblijven n.1. C. montana en C. macrocarpa^ waarbij door 
Knoblauch nog gevoegd is C. ramiflora [volgens exemplaren van Teys- 
MANN en Zollinger in het museum te Berlijn]. Laatstgenoemde soort is 
ook door eenige exemplaren in Herb. Kds. van Java vertegenwoordigd 
maar bovendien komen daarin nog een drietal soorten voor die aan 
Boerlage onbekend schijnen te zijn geweest, en dus klaarblijkelijk in 
’s Rijks Herbarium te Leiden, althans voor Java, ontbreken. 
Het ontbreekt ons aan herbarium-vergelijkingsmateriaal van den Ma- 
leischen Archipel en de bestaande diagnosen zijn onvoldoende. Wij zijn 
dus gedwongen deze soorten voorloopig als nieuwe te beschrijven. Wij 
krijgen dus voor Java de volgende soorten: 
1. Chionanthus macrocarpa Linociera insignis Clarke 
