Olka. 
— 257 — 
Oleaceaè. 
hoogte bij 39 cM. stamdiameter (gemeten) op borsthoogte. — Bij een 
in 1890 in de Preanger verzameld exemplaar (Kos. 10986 /3) werd 
o. a. het volgende genoteerd: Stam nogal recht, iets hoekig, met 
enkele knoesten, met talrijke ondiepe gleuven, zonder wortellijsten. 
Kroon smal-eivormig, dicht, donkergroen, laag-aangezet. Tak- 
ken gewoon. Schors (bij 39 cM. stammiddellijn) 5 millimeter 
dik; buiten donkeraschgrijs, met veel fijne overlangsche barsten; 
met kleine lenticellen; in doorsnede vuil-bleek-oranje, binnen vuil- 
wit; zonder bijzonder sap; met veel bladgroen; zonder bijzonderen 
reuk; met zeer bitteren smaak. Jonge bladeren geheel dof- 
donker violet, zonder reuk, nogal bitter. Volwassen bladeren boven 
gewoon groen-glimmend, onder dof>lichtgroen, zonder reuk, met zeer 
bitteren smaak. 
Aanm. Beschrijving dezer soort, die door de behaarde poriën in de nerfoksels zeer 
scherp is gekenmerkt, naar een vyftal steriele, onderling zeer identieke exemplaren van 
Ilerb. Kds. van 3 verschillende vindplaatsen. Deze schijnen zoowel met O. panicnlata 
R. Br. (F. V. Mueller! Rockingham) als met O. gJanduUfera Wall. van Ceylon (Tiiw !) 
en Nepal. (Herb. Calc!) identisch te zijn. 
Beide soorten waren tot dusver vrij onvolledig beschreven, en daardoor het samenvallen 
der kenmerken waarschijnlijk niet opgemerkt. Het onderzoek van verschillende authen- 
tieke in het museum van ’s Lands Plantentuin bewaarde exemplaren toonde ons, dat het 
eenige verschil hetwelk men tusschen deze beide soorten kan aanvoeren bestaat in de 
langere bloemsteeltjes bij O. paniculata (waar bijna alle bloemen duidelijk, de zij- 
bloemen echter vaak zeer kort gesteeld zijn), terwijl bij O. glandulifera door de vrucht- 
baarheid der schutblaadjes dikwijls 3-tot 5-bloemige kluwens gevormd worden. In alle 
andere opzichten zijn de bloemen evenals de bloeiwijze, beharing, bladklieren, etc. on- 
derling gelijk. 
De exemplaren van Australië verschillen onderling nogal in bladvorm en bij sommige 
zijn de zonderlinge bladokselklieren niet in alle bladeren duidelijk en soms door haar- 
bosjes vervangen. Zeer duidelijk zijn zij o. a. bij een australisch authentiek specimen 
van F. V. Mueller, waar ook de bladvorm geheel met de javaansche exemplaren en 
met O. glandulifera van Voor-Indië overeenkomt. 
Do ontdekking dezer soort op Java maakt de identiteit der Australische en Himalaya 
soorten wat de geographische verspreiding betreft verklaarbaar. Do soort is nu dus 
bekend van Noordwest-Himalaya Neilgherry-gebergte (Zuid-Indië), Ceylon, Java, Australië 
en Nieuw-Caledonië. 
Geogr. verspreiding: Buiten Java: Olea glandulifera Wall. 
volgens Hooker’s Flora Br. Ind. m. p. 612: Himalaya 700— 2000 Meter 
zeehoogte en op de bergen van Zuid-Voor-Indië. — Olea paniculata B.Bn. 
volgens Bentham et v. Mueller 1. c.: In Queensland, Nieuw Zuid Wales 
en Nieuw Caledonië. De ontdekking dezer vroeger alleen van Voor- 
Indië en Australië bekende soort is uit een planten-geographisch oog- 
punt van belang. Op Java: Deze zeldzame vroeger niet van Java be- 
Meded. PI. LIX. 17 
