Olea. 
— 259 — 
Oleaceae. 
viter aclnata^ antherae majusculae exsertae ovatae^ hüohae^ connectivo latius- 
culo vent)' al i apice suhexsej'to dorsifixae^ extr o )' sae; poUhiis gi'a- 
nula 16 — 22 « longa 12—16 y- lata, trisiilca^ exhie o'assa punctnlata. 
Ovarhün glohoswn dense lepidotit)u, Stylus h)'evis, stigma capitatum suhhi- 
lohwn. „D)'upa e tPsti)}io)iio sc)'ipto)’um^ olivaefo)')nis ci)'c. 13 mM. lo)iga 
endocai’pio fide Bentham osseo, Dietrich BRxyms aute))i temd o'iistaceo 
vel lignoso'\ 
4. Olea, cuspidata Wall. Cat. 2817; Dc. prod. yiii 285 ; Brand. 
For. fl 307 t. 38; Boiss. Fl. Oriënt, iy 36. Clarke 1. c. 61 1 ; — 
O. ferruginea Royle 111. 257 t 65 fig. — O. europaea? Zoll. msc. 
in Mus. Hort. Bogor. (Heib. Zoll. 2568!) non? Linx. 
Boom 9 Meter hoog. Jonge bladeren aan beide zijden geheel 
bedekt met ronde schildharen [als bij sommige soorten van Aglaia], 
Bladeren kort-gesteeld, langwerpig spits^ met l'ort spits nerfpioitje 
Yoorzien, met afloopenden voet, leerachtig, glad, 2 ^ 0 «er- 
ven^ in sicco meest met omgekrulden rand, 50 — 70 mM. lang bij 
10 — 15, bladst. 2 — 4 mM. Bloem pluimen korter dan de bla- 
deren, trosvormig met weinig vertakte, meest 3-bloemige zijtakken. 
Bloemen ongesteeld tweeslachtig of soms door reductie (ƒ. Kelk 
onbehaard, napvormig^ bijna niet getand. „Kroon (volgens Brandis 
o. a.) diepgedeeld, bijna radvormig, met 2.5 mM. lange slippen. 
Steenwand beenhard”. 
Aanm. Beschrijving (voorzoover niet door aanhalingsteekens omgeven) naar een herba- 
rium-exemplaar uit Mus. Hort. bog. (Herb. Zoll. 2568), dat volgens de etikette door 
ZoLLiNGER op een hoogte van 6000 voet in resid. PrabSlinga bij Pasangrahan Wanasari 
is verzameld en door hem met twijfel als Olea europaea gedetermineerd 
Beschrijving aangevuld naar Brand. 1. c. 308, etc. 
In Herb Kds. van Java nog niet aangetroffen en tot dusver niet voor Ned. Indië be- 
kend. Olea cusjndata Wall. is volgens Royle algemeen in de Noord- West-Himalaya. 
Op Java schijnt zij slechts eenmaal te zijn verzameld. ATan Olea verschilt de 
engelsch-indische Olea cusptidafa volgens Dietrich Brandis door de kleur der bladeren, 
die glanzend-groen is met een roodbruine onderzijde, de afwezigheid van doornen, de 
structuur van het hout en de kleinere vruchten. De mueronate bladtop, het meest in 
’t oogvallend kenmerk zou volgens Clarke 1. c. somtpds ontbreken. 
Niet uitge.sloten is, dat de bovenbeschrevene plant van Zollinger inderdaad identiek 
is met den europeeschen olijfboom (Olea europea Linn.) In dit geval zoude het geci- 
teerde herbarium-specimen van Zollinger van Java van een bij Wdn^sari gecultiveerd 
exemplaar afkomstig zijn. Geheel onmogelijk is zulks niet, aangezien bij WanSsati en- 
kele Europeesche \ruchtboomen gecultiveerd voorkomen en het dus ook mogelijk is dat 
Olea europea aldaar geïmporteerd is geworden. Later (in 1899) is deze soort in die 
