m (o) m s 
§. i. 
uod rubus aliquis, a loco natali, Idasusdi&us’, 
pridem ad medicinas vius commendatus <Sc 
expetitus fuerit, omnino indubium elle debet 
cuiuis, qui prifcos au&ores, Diofcoridem, Plinium, 
ceterosque, per quos antiqua ars ad nos transmilla 
fuit, euoluerunt. Et DIOSCORIDES quidem quum 
Libr. IV. cap. f[. de rubo vulgari egilfet, deinde cap. 
38. ipfi fubiungit Idasum, quem ita appellatum elie 
fcribit , quoniam copiofus in Ida nafcitur. Confentit 
PLINIVS hi fi. nat. libr. XXII II. cap. J4.ftcl.73. Idiens 
rubus appellatus efi, quoniam in Idanon alius nafcitur. 
Quam lentendam quoque protulerat lib. XVI. cap. 37. 
fefi.yj. tertium genus Idaum vocant Gnaei a loco. Id 
videtur, primo quidem intuitu, fatis perfpicue dicium : 
Ibd accuratius requirenti vbinam fit ille locus obfcu- 
ritas multa obuerfatur. Idam fcilicet montem, eum- 
que fatis celebrem, habuit Creta, atque ad hunc re- 
uocare nos debet, vbi de plantis fermo ell, antiquifli- 
ma celebratio plantarum in medicinas vius requifita- 
rum. Quippe Plinio Galenoque teftibus herbarios 
fuos in illa infulahabebantRomanorum imperatores, 
qui vegetabilia, iufto tempore ledla, in vfum aulte & 
vrbis debebant colligere 8 c transmittere. Alius autem 
Ida, in mvthologia magis celebris, erat in Alia’ re- 
gione Troade, qui & Ida Mylias a geographis dici- 
tur : idemque Aeolidis ; de quibus videas PLINIVM 
libr. V. cap. 30. feli. 32. 
§• II- 
, Hunc vero pofteriorem Myfias, Troadis, fiue 
A 3 A eo- 
