De rubo ulxo officinarum. J 
haud exiguum iniiciebat PETR. BELLONIVS , ma- 
gnus ille peregrinator & hiftoriaj naturalis confultid 
limus, qui Lib.lI. obf. j6. audtor eft, fe, quum tribus 
diuerds temporibus, diuerfisque femitis, Idam con- 
fcenderit , attamen nullum inuenire locum potuifle, 
in quo rubus Idxuis nofter nafcatur. 
§. IV. 
Iam II Diofcoridem cogito, qui copiofum ibi na- 
fci feribit; d Plinium, qui non alium in Ida crefcere 
teftatur ; fi naturam iplam fruticis , cui nos illud no- 
men tribuimus, cogito, ex viuiradicibus vndiquaque 
procurrentem , & breui tempore longos tractus re- 
plentem: vix capio, quipoffimus fecure credere e- 
ius natura: plantam , qua.' olim in Ida tam copiole 
creuifte legitur, temporis tra&u ita omnino periifle 
& difparuifle , vt nullum eius hodie veftigium repe- 
rias, quum nulla diffidens ratio cogitari poffit, qua: 
eam abftulerit. Certe enim genio dio mons Ida li- 
berrime permiffiis eft, pauciffimis locis culturam ha- 
bens, cuius caufa fieri forte potuiffet , vt alicubi ex- 
ftirparetur. Nam omnibus ftiifle eradicatum quis 
credat; vbi nos hodie in hortis libenter eum tolera- 
mus, vt fructu eius potiamur? Commode diccurrer 
bat , quod celeberrimus peregrinator TOVRNE- 
FORTIVS Cretam, inque hac Idam montem diligen- 
ter perluftrauerit. Adii itaque illius epiftolas itine- 
rarias , Voyage du Leuant , quarum prima recenfet 
botanica notabiliora in hoc monte vifa. Nullam ibi 
deprehendi^ mentionem rubi Idaei, quam iplurn non 
exiftimo prattermifliirum fiiifle , vt Bellonium corri- 
geret, 
