Fagaceae. 
— 38 — 
(iüERClJS. 
DU eens (in vrijen stand) dicht en breed en laagaangezet, dan weder 
(in dicht gesloten stand) nogal ijl en zeer hoog aangezet. Schors 
9 — 11 mM. dik, bros; buiten donkergrauw en nogal ruw ; met over- 
langsche barsten, met lenticellen; in doorsnede lichtbruin en binnen 
vuil geelwit en snel violet verkleurend. Bladeren (jong.) groen- 
achtiggrijs, iets glimmend van boven of geheel dof. Volwassen bla- 
deren boven donkergroen of gewoon groen, onder dof zilvergrijs of 
zilvergrijsachtig. Bloemen bleekgroenachtiggrijs. Vruchten : Eikel 
dof-blcek blauwgrijs of vuil bleekgroen. Kuipje geelbruin. 
Aanm. Beschrijving en aanteekeningen naar Herb. Kds. In tegenstelling met Kinq 
vonden wij bij de meeste typische exemplaren de bladeren en jonge twijgen geheel 
onbehaard. Bij andere is de beharing aanwezig maar zoo fijn dat de sterharen eerst 
bij 80-malige vergrooting duidelijk worden. Vermelding verdient één exemplaar van Herb. 
Kps. 1507 /3 van Bantën door von Seeï^en als q. gedetermineerd waar de bladeren 
zeer afwijkend min of meer obovaat, op de nerven met duidelijke stervormige baren (als 
bij q. palUda) bedekt zijn en waar het i.apje geheel vlak schotel vormig is met ondui- 
delijke vergroeide schubben en den onbehaarden breed-eivormigen eikel alleen aan den 
voet omgeeft. Bij dit exemplaar bevindt zich één losse eikel zonder napje, die wegens 
de beharing wel tot q. induta schijnt te behooren ; ook de kleur der bladeren herinnert 
aan q. induta. 
Geogr. verspreiding: Buiten Java: Op Java: In Z. W. Bantën 
bij Tjëmara op 200 M. zeehoogte, niet zeldzaam. In de Preanger op 
1500 M. bij Tjibodas op den Gedé, op 1400 M. en 1500 M. bij Tjigen- 
teng, op 1400 M. bij Pangentjongan, op 400 M. bij Sanggrawa in Djam- 
pang-Koelon en bij Takoka op 1000 M. In Tegal op den Slamat op 1400 
M. zeer algemeen boven Simpar. In Pekalongan op den N. W. Pralioe 
oj) 1500 M. Nog niet verder oostwaarts waargenomen. — Voorkomen: 
Niet gezelliggroeiend maai’ in sommige bosschen o. a. op den Slamat 
op 1400 M. zeer algemeen. — Standplaats: In altijdgroene vrij con- 
stant vochtige of zeer vochtige hoogstammige bergwouden. — Bladaf- 
val: Altijdgroen. — Bloeitijd; In Oct. en Nov. bloeiend in Pëka- 
longan in Januari bloemen in de Preanger verzameld. Vruchten het 
geheele jaar door gevonden. — Gebruik: Hout voor huisbouw; komt 
in kolossale afmetingen voor. — Nog niet in cultuur gezien. — Inland- 
sche namen: Bij Tjëmara (Bantën) Pasang-gedè^ s. — Bij Sanggrawa 
Fasang-hatoey s. — Bij Tjibodas meestal Pasang-bödas, s. soms ook Pa- 
sang-hatoe^ s. — Bij Takoka nu eens Pasang-kajang^ s. dan weer Pasang- 
hatoej s. en dan weder Boetaroewa, s. — Elders in de Preanger meest 
als Pasang^ s. beschouwd. — Boven Soerdja (Pëkalongan) nu eens Pasang- 
wrakas^ j. of Wrakas^ j. dan weder Pasang-baloeng^ j. — In Tëgal boven 
Simpar meest Pasang-tangogb^ j. soms ook Pasang-soengoe, j. — De In- 
landsche namen van deze eiksoort dus vrij onzeker en locaal ver- 
schillend. — Habitus: Bijzonder karakteristieke eik. Reeds door de 
zeer groote en van onderen grijze of zilvergrijze bladeren (waardoor 
de boomkroon een grijsgroene kleur heeft) dadelijk van alle andere ja- 
