~ 271 - 
CAStlARlNACEAË. 
het vasteland van Azië alsmede in den Zuidzee Archipel en de Masca- 
renen verspreid. 
Voor Java worden door Miq. in Illustrations de la Flore de 1’ Archipel 
(1871) twee soorten vermeld nl. 
C. equisetifoUa Forst. 
C. montana Miq. (incl. C. Junghuhniana Miq.). 
Sleutel de7' Javaansche soorten. 
1. Twijgen dun, diep-gegroefd, aantal schede- 
tanden 6—8 (zeer zelden 9). Vrucht met 
10 — 16 overlangsche rijen van schubben . 1 C. equisetifoUa. 
Twijgen rolrond, aantal schede-tanden 9 — 
13 (zeer zelden 8). Vrucht met 17 — 20 
overlangsche rijen van schubben 2 
2. Twijgen — ^/3 mM. dik, aantal tanden 
meest 9 — 10 2 C. montana var. 
tenuior. 
Twijgen — 1.5 mM. dik, aantal tanden 
10 — 13 2 G. montana var. 
validior. 
Wjj moeien hier opmerken dat de scheiding tusschen C. equisetifoUa 
Forst, en C. montana Miq. niet zoo scherp is als dat uit de beschrij- 
ving van Miq. zou schijnen. Ten eerste is het aantal tanden bij de 
exemplaren van C. montana var. tenuior van het Ralioen-Idjen-gebergte 
even dikwijls 9 als 10 en naar het schijnt nooit 11 of 12, en bij eenige 
exemplaren van die standplaats van de tweede zone (beneden 1500 M.) 
zelfs meestal 8. Bij een exemplaar van C. equisetifoUa van Tjemara 
uit Bantën op 200 M. zeehoogte vonden wij daarentegen meest 7 — 8 
maar ook soms 9 tanden; terwijl aldaar de vruchten 16-rijig waren, en 
Miq. als maximum opgeeft voor G. equisetifoUa 12-rijige kegels. Bij 
stamuitslag aan afgebrande boomen van G. montana op den G. Wilis 
waren aan de dunne takjes nooit meer dan zes tanden. Dit geldt waar- 
schijnlijk ook voor jonge planten. 
Als bijzonderheid voor de geograpische verspreiding moet opgemerkt 
worden dat in Kedoengdjati in Semarang de beide soorten voorkomen 
met in uiterlijk voorkomen schijnbaar gelijke vruchten, behalve door 
het aantal schede-tanden zijn hier de soorten echter ook door het aantal 
schub-rijen der vruchten uiteen te houden, dat bij C. equisetifoUa 12 
bij de even groote vruchten van G. montana 18 bedroeg. De dikte der 
twijgen (waarmee het aantal tanden min of meer (niet precies) in cor- 
relatie is, bij G. montana schijnt voor een groot deel van de zeehoogte 
af te hangen. De var. validior met twijgen ter dikte van 1.5 mM. 
werd uitsluitend boven 2000 M. op den Ardjoena verzameld. Interes- 
sant zijn in dat opzicht twee exemplaren door Teysm. op den G. Lawoe 
verzameld, waarvan één op omgeveer 1000 M. zeehoogte twijgen van 
mM. dikte en een ander op 2700 M. verzameld, 1.5 mM. dikke in- 
ternodiën vertoonde. Daarentegen schijnt op den G. Tengger en den 
G. Rahoen-Idjen ook op 2000 M. zeehoogte slechts de var. tenuior voor 
te komen. 
