Leea. 
— 9 — 
Ampelidaceae. 
sche exemplaren bijna rijp fraai donkerrood en geheel rijp eindelijk 
zwart. 
Zeer klein boompje, heester of boom heester; hoogstens 6 — 7 
Meter bij 8 — 10 cM. stammiddellijn ; meestal slechts 2—4 Meter hoog. 
Bladeren (volwassen) boven fraai donkergroen-glimmend, onder 
düf-vuilgroen, zonder bijzonderen reuk. Jonge bladeren bleekgroen. 
Bloemen groenachtig-wit. Vruchten zeer jong groen, bijna 
rijp rood (geheel? rijp zwart?). 
Aanm. Beschrijving naar talrijke exemplaren van Herb. Kds. vergeleken met een 
exemplaar van Miquel uit Herb. Lugd. bat. Volgens Clarke zoude de door Miquel be- 
schrevene soort niet de echte L. scunhucina Willd., omdat laatstgenoemde soort zwarte 
vruchten moet hebben, terwpl Miquel opgeeft ,,roode vruchten”. Volgens Miquel zijn 
de door Clarke vereenigde L. samhucina Willd. en L. siaphylea Miq. waarschijnlijk 
niet de zelfde soort, en zoude alleen de eerste op Java voorkomen. Wij houden de Ja- 
vaansche soort voor zeker identiek met het door Clarke beschreven type van Eng. Indië 
(exemplaren van Kurz ! uit Nicobaren, van Gallatly ! en King ! uit Achter Indië). De 
door Clarke als var. occidentalis afgezonderde vorm van Cey Ion (= Leea stapJiylea Roxn.) 
heeft daarentegen een geheel ander uiterlijk dan de javaansche soort, o. a veel kleinere 
blaadjes. 
Vermelding verdient een exemplaar, misschien tot deze soort behoorende, maar met 
scherp-6-hoekige en op de hoeken bijna gevleugelde twijgen en bladspillen. (Herb. 
Kds. 25767 /3) uit Takoka; deze eigenschap is overigens op Java uitsluitend bij L. an~ 
(juJata Miq. {l. Iiorrida T. et B.) waargenomen. 
Geogr. verspreiding: Buiten Java : V oor- en Achter-Indië, Ma- 
lakka, Ceylon, Maleische Archipel (Clarke). Door onzekere synonymie 
is de verspreiding eenigszins onzeker. Op Java: Tot dusver ingeza- 
meld op de volgende punten. In Z. W. Banten bij Pasanggrahan Tje- 
mara op 10 Meter zeehoogte en bij pondok Kihoedjan op den G. Poela- 
sari op 1000 M. In de res. Batavia bij Dèpok op 150 M. en in de afd. 
Buitenzorg op ongeveer 300 Meter zeehoogte. In de res. Semarang en 
Soerakarta bij Kedoengdjatie, Tjandiroeboeh, Telawa, enz. op 150 M. en 
250 M. zeehoogte. In de res. Rembang op 150 M. bij Ngandang. In 
de res. Madioen op 900 M. bij Ngëbël op den G. Wilis en op den top 
van den G. Pandan op 900 M. In de res. Këdiri op 200 M. bij Pare- 
Gadoengan. In Zuid-Bësoeki bij Poegër op 10 M. en op het eiland 
Noesabaroeng op 20 Meter zeehoogte. Met twijfel tot deze soort ook 
een specimen van Margasari (70 Meter zeehoogte) in Tëgal en van Zuid- 
Pasoeroehan (Kalipare 200 M. zeeh.). — Dus zoowel in geheel West- als 
Midden- en Oost- Java beneden 1000 Meter zeehoogte. — Yoorkomen: 
Niet gezelliggroeiend, maar in sommige streken o. a. in vele djatibos- 
schen in talrijke individuen voorkomend. — Standplaats: Zoowel in 
constant vochtige, als in periodiek zeer droge streken der heete laag- 
vlakte. Niet op ziltigen grond waargenomen. Veel in de beekdalen 
der djatiwouden. Ook in dichtgesloten hoogstammig heterogeen oerwoud. 
Ook veel in secundaire bosschen en nabij dorpen. — Bladafval: Niet 
