OXALIDACEAE. 
— 110 — 
AVERRirOA. 
Sëmarang) vonden wij de lie^mknoppen op de lioogte van den mond der bloemkroon, de 
stempels aan zeer korte stijlen, midden tusschen deze en do staminodiën; bij een £-tal 
andere exemplaren daarentegen de stempels in den mond der bloemkroon, de helmknoppen 
ongeveer ter halverhoogte. 
De stamvorm van de sedert eeuwen algemeen in de tropen gekweekte Averrhoa Caram- 
hola L. was tot dusver (zie Hooker, Engler-Prantl, enz.) onbekend. Thans is deze 
lang onbeantw'oord gebleven vraag geheel opgehelderd. Zie ook hieronder. 
Ge O gr. verspreiding: Buiten Java: Met zekerheid niet wild- 
groeiend hekend. Gekweekt (volgens Hookek) in alle warme deelen van 
het vaste land van Tndië. — Miquel vermeldt buiten Java als groei- 
})laatsen, evenwel zonder vermelding of wild dan wel of gekweekt : 
„Soenda-eilanden, Timor, Molnkken” : Op Java : Wildgroeiend door Kns. 
ontdekt in 1888 in de djatiwouden der res. Semarang hij Kedoeng- 
djati, Tjandiroeboeh, enz. op 150 M. en 250 M. zeehoogte. Daarna ook 
wildgroeiend verzameld oj) de volgende j)laatsen : Bij Soehah op 50 M. 
zeehoogte in de res. Pëkalongan. Bij Xgarëngan op 50 M. in de res. 
Djapara. Bij Klangoen op den G. Pandan in de res. ]\Iadioen op 500 M. 
zeehoogte. In de res. Bësoeki bij Poegër op 10 ^I. en 200 M. zeehoogte. 
Tot dusver dus wildgroeiend in Midden- Ja va oostwaarts van af de res. 
Pëkalongan en in alle gewesten van Oost-Java. Evenwel gecultiveerd 
(zie hieronder) in alle gewesten van geheel Java. — Yoorkomen: 
Xooit gezelliggroeiend. Evenwel in talrijke individuen verstrooid (wild-) 
groeiend in de djatibosschen. — Stand p 1 a a t s : Uitsluitend in periodiek 
droge streken in loofverliezende oerbosschen, o. a. in de djatiwouden. 
Aldaar bij voorkeur in ravijnen en langs beekoevers. — Blad af val: 
Nog niet geheel bladerloos gezien. — ^ B 1 o e i t ij d en v r u c h 1 1 ij d : Bloe- 
men verzameld in Pëkalongan in Oct. ; in Djapara (met jonge vruchten) 
in Mei; in Sëmarang (met jonge vruchten) in Augustus en October. In 
Zuid-Bësoeki bloemen met rijpe vruchten verzameld in November. — 
Gebruik: Hout niet gebezigd. Schors, enz.: De vruchten van de 
wildgroeiende boomen, worden, ofschoon bijna oneetbaar zuur, soms in 
zeer waterarme streken door de koelies ter verfrissching gegeten. — De 
vruchten van sommige gecultiveerde variëteiten zijn nogal zuur en of 
niet of slechts weinig grooter dan van den wilden stamvorm, maar van 
enkele variëteiten (o. a. de bekende Dëniaksche BUmhing) smaken slechts 
zeer weinig zuur, hoogstens rinsch en meestal duidelijk zoetachtig en 
zeer sappig. — Cultuur: In bijna geen enkel groot dorp van de lagere 
streken van Java wordt deze soort onder de cultuurboonien gemist, maar 
de vruchten van de meeste dezer gekweekte exemplaren zijn slechts 
weinig grooter, alleen niet zoo zuur als de wilde stamvorm. Slechts 
enkele o. a. de in Demak gekweekte variëteiten hebben ongelijk veel 
grootere, zoetsmakende vruchten.' — Inlandsche namen: De wild- 
groeiende stamvorm heet bij Ngarëngan (in res. Djapara) en bij Kedoeng- 
djati, Tjandiroeboeh, enz. (in Sëmarang) constant j. (in het 
hoogjavaansch : BUmbing-wand, j.) dat Bosch- BUmhing beteekent. — Bij 
Soebah heet de wilde stamvorm BUmhing -kris, j. of BUmhing -keris, j. 
en de gekweekte BUmhing-manis, j. ( = Blimbing-lëgi hoogjavaansch) of 
alleen BUmhing, j. — Bij Poegër (Bësoeki) constant de wilde stamvorm 
BUmhing -hlmgir, j. genoemd. — In het algemeen heet de gekweekte vorm, 
alleen BUmhing, j. s. ml. of wel „zoete''' -BUmhing — BUmhing-manis, p 
ml. - H a b i t u s : Niet zeer in het oogvallend, tenzij in vrucht- of bloeitijd. 
