Sabiaceae. 
— 126 — 
Meliosha. 
onregelmatig en eigenaardig door de weinige takken en de aan de 
twijguiteinden bijeenzittende lange gevinde bladeren. Schors (bij 
14 cM. stamdiameter) : 2-J millimeter, bros; buiten grijs, nogal glad, 
bijna zonder barsten; in doorsnede geelbruin en groen ; binnen rose- 
rood, met lenticellen; zonder bijzonder sap; met veel bladgroen; 
zonder reuk, zonder smaak. Bladeren boven gewoon groen, onder 
bleekgroen, geheel glimmend, zonder reuk, met wrangen smaak. 
Jonge bladeren roodbruinachtig geelgroen, zonder reuk, met slijnierigen 
en eenigszins prikkelenden smaak. Bloemknoppen purperrood. 
Aanm. Beschrijving naar verschillende steriele en vruchtdragende exemplaren van 
Herb. Kds. (één bloeiend: 7605 |3) en talrijke bloeiende en vruchtdragende gekweekt in 
Hort. Bog., vergeleken met de uitvoerige beschrijving bij Blume. De steriele exemplaren 
van het Herb. Kds. wdjken onderling in consistentie nervatuur, beharing, bladrand zoo- 
zeer van elkaar af, dat zij ofschoon alle beantwoordende aan de beschrijving bij Blüme, 
toch eigenlijk geen ander gemeenschappelijk kenmerk vertonnen dan het aantal blaadjes 
dat nooit minder dan 6 en bijna altijd meer dan 7 (tot 16) bedraagt. In het algemeen 
is de beharing veel sterker dan door Blume wordt opgegeven ; o. a. is de bladspil som- 
tijds behaard, hetgeen volgens Blume een onderscheidingskenmerk van M. gJanca zon 
Zeer eigenaardig is een steriel exemplaar in Herb. Kds. 15151 ^ met sterk-gezaagde 
blaadjes in vorm en beharing op M, ferrnglnea gelijkend, maar veeljukkig. Bij dit 
exemplaar is ook de bladspil behaard. Wij hebben geen bloemdragende authentieke 
exemplaren kunnen raadplegen en de door ons onderzochte specimina zijn onvolledig. 
Het komt ons niet onmogelijk voor, dat door de schrijvers meer dan eene soort onder 
den naam M. lanceoJata is samengevat. 
Zeer twijfelachtig komt ons voor de door Miquel opgestekle en beschreven var. ellip- 
tica Miq. van Menado, waarvan een authentiek vruchtdragend exemplaar in Herb. Bog. 
al zeer weinig op M. lanceolata Bl. gelijkt. 
Wij zagen ook een aantal exemplaren van M. lanceolata var. pnhescens Hook. uit 
Malacca. Deze onderscheiden zich van de Javaansche soort niet alleen door de sterke 
roestkleurige beharing der bladonderzijde, maar ook door het constant geringe aantal 
bladjukken (6 — 8), en zouden misschien als soort mogen afgescheiden worden. 
G e O g r. verspreiding: Buiten Java : V olgens opgave van War- 
burg in Engler-Prantl 1. c., komt Meliosma lanceolata Bl. behalve op 
Java, ook voor op Snmatra en Borneo. Op Java: Het type in West- 
Java beneden 500 M. zeelioogte en met twijfel (alleen indien ten rechte 
Herb. Kds. 32865 (3 van Takoka door ons hiermede vereenigd is ge- 
worden) ook nog op 1000 M. zeeboogte. Tot dusver o. a. verzameld in 
de res. Bantën bij Pasanggrahan Tjëmara op 200 ]\I.; in de res. Batavia 
bij Dépok op 150 M. en bij Tjampèa op 200 M.; in de Zuid-Preanger 
bij Palaboelianratoe op ongeveer 100 M. zeelioogte. — Voorkomen: 
Verstrooid groeiend, nooit gezellig, maar niet zeldzaam. — Standplaats: 
Uitsluitend in constant vochtige streken, zoowel op vruchtbaren grond 
alsook op den voet van kalkrotsen. Vooral in ijlgroeiende en in jongere 
bosschen. Met in de djatiwouden gevonden. — B 1 o e i t ij d : Bloemen 
met jonge vruchten verzameld in Mei bij Palaboehan in de Preanger, 
