Turpijsia. 
— 247 — 
Staphyleaceae. 
laag-aangezct, eivormig, niet bijzonder dicht. Schors reukeloos en 
smakeloos. — Bij eenige andere exemplaren nog het volgende : Jonge 
bloem pluimen geheel fraai donkerpaarsch. Bloemen bleekgeelgroen- 
achtig, iets stinkend. Alle bloemdeelen bleek geelgroen, alleen de 
helmknop kanariegeel. Vruchten vuilgroen en dof-paarsch. 
Adam. Beschrijving- naar zeer talrijke bloeiende, vruchtdragende en steriele exemplaren 
van Ilerb. Kds. Een gedeelte van deze^ zoo niet alle, behooren tot de soort, die door Hass- 
KARL T. sphaerocarim genoemd is en door Kinö, die haar ook in Malakka aantrof als 
T. pomifera var. sphaerocarpa werd onderscheiden. De verschillen, die door King en 
Hasskarl tusschen deze en T. pomifera Dc. worden opgegeven zijn in hoofdzaak, dat 
bij laatstgenoemde soort de bladeren meestal meer langwerpig zijn met spitsen voet en 
langere bladpunt, dat de vruchten soms een grootte van 50 mM. bereiken en dat de 
bloempluimen korter zijn dan de bladeren. Hiertegenover staat Ie dat onder de javaansche 
exemplaren eenige zijn (o. a. van Noesakambangan) waar de blaadjes langwerpig zijn, 
dikwijls een spitse bladvoet en een matig lange bladpunt hebben, 2e dat volgens Hiern 
de vrucht bij T. pomifera varieert van 10 mM. tot 50 mM. dikte, terwijl die van deja- 
vaansche soort tusschen 10 en 25 mM. varieert en de constructie en gedaante ovei’igens vol- 
komen identiek is; 3e dat ook bij de javaansche exemplaren de bloei wij ze somtijds kleiner 
is dan de bladeren. Voorts ziju de verschillen onder de javaansche exemplaren onderling 
dikwijls grooter dan tusschen deze en de meeste engelsch-indische (zie bijv. fig. Roxb. 
1. c.) zoodat men eigenlijk meer dan één variëteit zou moeten onderscheiden. Wij meenen 
dus de javaansche vormen alle onder den naam T. pomifera Dc. te mogen vereenigen, 
welke soort echter volgens Pax 1. c. wellicht een „Collectivspecies” is. 
Bijzonder afwijkend zijn onder de exemplaren van Herb. Kds. o. a eenige van den 
Oengaran, waar de grootste blaadjes niet meer dan 120 mM. lang zijn (de meeste kleiner) 
en een vrij lange bladpunt hebben; er zijn onder de exemplaren uit Sikkim in Herb. 
Hort. Bog. (T. nepalensis Wall.)? eenige die met deze een verrassende gelijkenis hebben. 
Ook de exemplaren van Noesakambangan, met langwerpige bladeren en die van de 
res. Bësoeki met een zeer lange bladpunt en tegelijk zeer groote bloeiwijze verdienen 
vermelding. 
Door groote vruchten (25 mM.) met zeer dikke vleezige vruchtwand (buitengewoon op 
het type van Roxburgh gelijkend) munten de exemplaren van Takoka uit, terwijl die 
van den Salak daarentegen zeer dunwandige vruchten met talrijke zaden vertoonen; laatst- 
bedoelde exemplaren schijnen nagenoeg identiek met exemplaren uit Herb. King van 
Perak, als D. pomifera Dc. (niet sphaerocarpa) gedetermineerd. 
G e O g 1’. verspreiding: Buiten Java : V oor- en Achter-Indië, Cey- 
lon, China, Maleische Archipel. Op Java: Tot dusver in Herb. Kds. 
van de volgende punten vertegenwoordigd. In Bariten bij Tjemara (afd. 
Tjaringin) op 200 M. en 500 M. en op den G. Poelasari bij het gehucht 
Kihoedjan op 1250 M. zeehoogte. In de res. Batavia in de afd. Bui- 
tenzorg bij Bëbodjong op ongeveer 800 M. op den G. Salak. In de res. 
Preanger bij Palaboehanratoe op ongeveer 100 M., bij Sangrawa in Djam- 
pang-koelon op 500 M., bij Takoka in Djampang-wetan op 1200 M., bij 
Pangëntjongan op den G. Galoenggoeng in de afd. Limbangan op 1200 
M., 1300 M. en 1600 M. en bij Tjibodas (boven Sindanglaja) op den G. 
Gëdé op 1400 M., 1500 M. en 1600 M. In de res. Tegal op den G. Slamat 
boven Pasanggrahan Simpar op 1300 M. en 1500 M. In de res. Pëka- 
