SOLANACEAE. 
— 262 — 
(Ier vriiclit) met den boven bedoelden sierboom overeenkomt. Wjj veron- 
derstellen daarom dat bovenstaande in ’sLands Plantentuin aangenomen 
determinatie juist is en dat de beschrijving bij Dunal [gedeeltelijk naar 
de afbeelding van Kuiz en Pavon opgemaakt] in sommige punten faalt. 
Volgens Miquel [op autorieteit van Filet 1. c. Tjjdscbr. Ned.-Ind. 
1854? p. 84] zou O}) Java in tuinen gekweekt worden als sierboom S. 
macranthum Dunal en zeer waarschijnlijk is hiermede dezelfde soort be- 
doeld. Maar S. macranthum Dunal is volgens dien schrijver 1. c. een 
heester [zie ook diagnose in Mart. Fl. Bras. Dc. x p. 93 j met aan beide 
zijden wollige bladeren en ook in andere punten [o. a. stompe kelkslippenj 
volgens de beschrijving niet met den op Java gekweekten sierboom over- 
eenstemmend. 
Boerlage 1. c. p. 520 noemt als een op Java gekweekte sierboom alleen 
S. giganteum Jacq., een soort die van Amerika zou afkomstig zijn. Dit 
schijnt ons niet juist, want deze soort is (volgens Hooker’s Flora of British 
India 1. c. p. 232) van Ceylon en niet van Amerika afkomstig, is niet 
booniachtig en wordt, zoover ons bekend, niet op Java gekweekt. 
Aan eene aanteekening bij een specimen (Kus. 7694 (3) dat door ons 
als Solanum grandiflorum gedetermineerd is geworden, wordt het vol- 
gende ontleend: 
Boom; kruinhoogte tot 15 Meter bij 40 cM. stamdiameter. Stam 
rolrond, zonder gleuven, zonder wortelljjsten, zonder doornen. Schors 
buiten nogal glad. Bloemen fraai bleek-violet, talrijk. Vrucht (on- 
rijp) groen. — Dit specimen (7694 (3) was afkomstig van een op 1050 
M. zeehoogte bij de Pasanggrahan te Soekanëgara (in Djampang-wètan, 
Preanger) gecultiveerden boom, die tijdens de inzameling (in Juli 1891) 
bloemen en vruchten vroeg. Dezelfde soort werd in gekweekten staat 
[ook nooit wildgroeiend], zeer rijk bloeiend en rijk vruchtdragend waar- 
genomen op vele andere plaatsen in West- Java (o. a. in Buitenzorg, ook 
buiten den Hortus) en ook in Midden-Java o. a. bij Salatiga op ongeveer 
1000 Meter zeehoogte. 
iJatura arhorea Linn. en Datura suaveolens Humb. et Bonpl. Beide 
soorten uit Amerika [de eerste uit Peru en Chili, de laatste uit Mexico] 
afkomstig zijn dikwijls onderling verward maar gemakkelijk te onder- 
scheiden (zie Dc. prod. xiii en AVettstein in Fngl. u. Prantl 1. c. 27) aan 
de bij de eerste .buisvormige en scheedevormige, bij de laatste opgeblazen 
en meest 5-tandige kelk, alsmede aan den vorm van de bloemkroonslip- 
pen. Beide zijn hooge rijkbloeiende heesters of boompjes, die op Java 
hier en daar in de bergstreken als levende omheining gekweekt worden. 
In de Handl. van Boerlage zijn deze soorten nog niet vermeld, al- 
daar worden slechts een viertal kruidachtige in Ned.-Indië uitsluitend 
gekweekte Dn7M>’a-soorten opgenoemd. Evenmin worden zij in Hooker’s 
Flora of British India genoemd. Volgens Miquel F. I. B. ii 666 (1856) 
kwam D. arhorea L. naar opgave van Filet (Tuin te Weltevreden) in 
gekweekten toestand op Java voor. 
Cyphomandra hetacea Sendtn. — Klein boompje of boomheester uit 
Amerika op Java ingevoerd en in enkele streken (o. a. op den Gedé bij 
Tjibödas op 1450 Meter zeehoogte) verwilderd. Gekweekt om de rauw 
en gestoofd smakelijke vruchten. De inlandsche naam dezer geïmpor- 
teerde plant is door de inlanders tot de verwanten gebracht van hunne 
