DE PIPERE*. 
9 
2 
la fcitu maxime neceflaria praemittam. Prima ita- 
que et diutifiime nota ea effe videtur, quae piper ni- 
grum appellatur, cuius defcriptionem iam II. dedi, 
quaeque maxima copia lingulis annis aBatavis inEu- 
ropam perfernir, quae nigra , mgofa et faporis per- 
quam acris atque quafi urentis eft. Altera, piper al- 
bum vocatur, cuius grana five baccae magis albican- 
tes, laeves ac fplendentes funt, eiusdem tamen fere 
ut nigri faporis. Sed de faporis praeftantia huius vel 
illius varii autores difputant: dum plerique aibo,alii 
nigro et fortiorem etpraeftantiorem faporem adfcri- 
bunt, ut DioscoRiDEs ; quae vero lis difficulter diri- 
mi poteft, quia antiquum notum eft ditium; 
De guftibus non effe difputandum , 
adeoque hanc litem noftram non facimus; fed folum 
hoc affirmamus, quod in utroque fatis infignis acri- 
monia aromatica et fervida, quae piperacea dici fo- 
lef, inhaereat, de qua ob guftantium diverfitatem 
difficile eft dicere, utrum in hac an illa fortior, prae- 
ftantior, aut iucundior fit: adeoque Gallorum hic va- 
let proverbium : 
chacun a fongont. 
VII. Quaelibet horum piperum fpecies, tam ni- 
gra quam alba, ut grana five baccae in forma racemi, 
ad modum fere uvarum , feu redlius, t ibejiormn cref- 
cunt; in multis fcilicet, triginta, quadraginta, quin- 
quaginta et plures ex uno communi pedunculo, fe- 
cundum longitudinem, ut in ribefiis , fed ar<ftius iun- 
&ae , prodeunt, et communem pedunculum arde et 
B undi- 
