Lecythidaceae. 
— 16 — 
Barringtonia. 
verstoken bloemen, en de beharing 1 ; ook wordt nergens van binnenste steriele helmdraden 
voor een stravadium - soort melding gemaakt. Zy moet wellicht als een constante 
Javaansche variëteit van B. acutangula worden opgevat. Bij B. acutangula worden echter 
de bloembladen als roomkleurig opgegeven (Trimen Handb. n p. 191) bij de onder- 
zochte javaansche specimina zijn zij fraai donker-rozerood. 
Geogr. verspreiding: Buiten Java : Endemisch. Op Java : Yan af 
Tömö in de afd. Soemedang der res. Preanger (W. Java) oostwaarts tot in 
de afd. Banjoewangi in Oost-Java; uitsluitend beneden 400 M. zeehoogte. 
o. a. bij Tomo op 40 M. in afd. Soemedang. Bij Soebah in N. Pëka- 
longan op 25 M. In Tegal bij Margasari op 50 M. In Semarang en 
Soerakarta bij Karangasem, Kedoengdjati, Tëlawa, enz. In Zuid Besoeki 
bij Poegër op 10 M. In afd. Banjoewangi bij R&g&djampi op 40 M. 
Voorkomen: Verstrooid groeiend. — Standplaats: Bij voorkeur op- 
periodiek zeer waterarmen grond in loofverliezende bosschen en ook 
op open plaatsen. Veel in djatiwouden. Ook op oude inlandsche 
begraafplaatsen in M. Java met Murraya, Plumiera, enz. „heilige” boschjes 
vormende — B la da f val: Altijdgroen. — Van enkele taksystemen alle 
bladeren tegelijk afvallend. — Bloeitijd: Bloeiend einde oostmoes- 
son; vruchten in begin westmoesson. Zeer rijk bloeiend. — Gebruik. Hout 
bijna alleen in Banjoewangi soms voor huishouw gebezigd. Schors enz. 
De jonge bladeren èn bij Tomo (W. Java) èn bij Këdoengdjati door de 
inlanders soms als groente gegeten. — Cultuur: Om de fraaie bloemtrossen 
met de purperen bloemen voor parken en groote tuinen aantebevelen. — 
Inlandsche namen: Poetat , j. s. in geheel Midden- West- en Oost- 
Java op voornoemde groeiplaatsen ; evenals ook elders soms Planchonia 
sundaica Miq. genoemd wordt. — Habitus: In bloei zeer in het oog- 
vallende door de tallooze slap neerhangende ruim 1 4 Meter lange bloem- 
trossen met fraaie purperen bloemen. De grond onder den boom is 
dan met de talrijke afgevallen bloembladen en (talrijke) lange purperen 
meeldraden gesierd. De gezaagde bladeren gelijken op die van den op 
dezelfde groeiplaatsen voorkomende Planchonia sundaica Miq , den Peng- 
goeng , j. der djatiwouden (niet altijd den Penggoeng , j. van andere 
streken); zie hieronder. — In blad bijzonder veel gelijkende op Planchonia 
sundaica Miq. die soms op dezelfde plaatsen groeit; daarvan o. a. ook 
door smaak te onderscheiden. De jonge bladeren van laatstgenoemde 
niet eetbaar en die van Barringtonia spicata gekookt als groente door 
inlanders gezocht. 
Barringtonia spicata Bl. Arhor 18 M. alta . Ramuli teretes vel 
angulati cortice pallido sulcato. Folia breviuscule petiolata obovato- vel 
cuneato- oblong a apice vulgo obtusa attenuata vel brevissime acuminata 
basi in petiolum decurrentia margine appresse serrata , dentibus obtusis 
mucronq inflexo saepe deficiënte terminatis , membranacea vel subcoriacea , 
nervis lateralibus arcuatis, subtus prope costam imprimis prominent ibus, 
versus marginem saepe bifurcatis et delitescentibus vel conspicue conjunct is 
utringue 7 — 10, laxe reticulata 100140-50 — 140\65 rarius ad 180180 — 
200 170 mM. longa. Petioli breves 6 — 12 niM. supra complanati et medio 
