Myrtaceae. 
102 — 
Eugenia. 
lijke tanden. Bloembladen afvallend, vrij of zaamgekleefd. Meel- 
draden korter dan de kelk. Vrucht 
Nogal kooge boom. Kruinhoogte tot 20 M. bij 40 c.M. stam- 
diameter. Stam recht. Bladeren, vooral de jonge, sterk naar 
„kruidnagelen” riekende evenals de bloemknoppen (== kruidnagelen) 
en de bloemen. 
Aanm. Beschrijving naar in Buitenzorg gecultiveerde exemplaren (herbarium). 
G e o g r, verspreiding: Buiten Java : In de Mol ukken inheemsch. 
Op Java: niet wildgroeiend en niet verwilderd. Op Java uitsluitend 
en niet zeer algemeen, gecultiveerd. Zelfs in de meeste dorpen ontbreekt 
deze boom en men vindt hem op Java bijna alleen in tuinen van euro- 
peauen. — Bloeitijd: In April en Mei in Buitenzorg bloeiend. — G e- 
b r u i k. De bloemknoppen gedroogd als kruidnagelen aan ieder bekend. — 
Cultuur: Op Java niet in het groot in cultuur gezien. — Inlandsche 
n aam: Tjëngké , s. ml. j. een vaste naam op geheel Java. — Habitus: 
Niet in het oogvallend, maar aan den karakteristieken kruidnagelgeur 
der (fijngewreven) jonge bladeren dadelijk te herkennen van alle op 
Java algemeen gecultiveerde boomsoorten. 
Aan Bischop Grevelink, Nuttige planten van Nederlandsch-Indië is 
nog liet volgende over den kruidnagelboom ontleend : 
„Het vaderland van dezen boom is het eiland Makian, met vier andere 
kleine aan de westkust van Gilolo gelegene, n l. Ternate, Tidore, Mortir 
en Bahian, vanwaar hij echter reeds voor de komst der Portugeezen, 
zoo Rumphius bericht, is overgebracht naar Ambon, Honimoa, Haroekoe 
en Noesa Laoet, terwijl hij op de eerstgenoemden, tengevolge van of 
vooral op grond van overeenkomsten, werd uitgeroeid. In het laatst 
der vorige eeuw is hij ook in andere warme landen aangeplant, z. a. 
in Poelo Pinang, Malakka, Benkoelen en de Mascarenische eilanden. 
Op Mauritius en Bourbon (Réunion) werd hij in 1770 ingevoerd, doch 
is er na een tijd lang welig te hebben getierd, weder bijkans geheel 
verdwenen. Omstreeks 1773 werd de kruidnagelkultuur beproefd in 
Cayenne en sommige West-Indische eilanden, St. Vincent, Martinique en 
St. Domingo, op welk laatstgenoemde de boom boven verwachting ver- 
menigvuldigde, doch behalve wellicht in Cayenne heeft hij in geen dier 
landen nagelen voor den uitvoer opgeleverd. Daarentegen is deze kuituur 
volkomen geslaagd in Zanzibar en Pemba aan de oostkust van Afrika, 
waar zij in het begin onzer eeuw, — zooals Pickering beweert — door de 
Arabieren werd ingevoerd.” 
„De boom wordt door zaden of stekken voortgeplant, draagt zelden 
voor het 8ste of 9de, gewoonlijk eerst in het 12de of 15de jaar, werpt 
van een tot vijf pond nagelen af en bereikt een gemiddelden ouderdom 
van 75 jaren. De jonge boompjes verlangen eenig lommer, maar als 
zij volwassen zijn, moet het wilde daar naast staande geboomte wegge- 
nomen worden. Op zandgronden komen zij slecht voort; het best zijn 
zwarte gronden, die een gelen kleigrond tot bodem hebben. Om de 
drie of vier jaren leveren de boomen een goeden oogst. De inzamelingstijd 
is van October tot December. De laagste trossen worden met de hand 
