Eugenia. 
123 
Myrtaceae. 
Twijgen dun bruin, met afschilferende schors. Bladeren zeer 
veranderlijk van vorm 40 — 125 ml. lang, meestal eivormig- of el- 
liptisch-lancetvormig echter ook smal-lancetvormig of breed-elliptisch; 
meestal smal toegespitst, stomp of spits, met stompen voet, leerach- 
tig , in sicco aan beide zijden glanzig , van onderen dun dwars en 
netvormig geaderd met meestal niet talrijke van boven ingezonken 
doorschijnende stippels. Bladsteel kort, dun scherp afgezet 3 — 5 
m M. lang. Bloem kluwens óf dicht opeengedrongen triaden 
lang-gesteeld axillair of meestal aan korte zijtakken tot korte axil- 
laire trossen of langere terminale pluimen vereenigd. Bloemen 
zeer kort-gesteeld, klein. Kelkbuis bijna cylindervormig, ver boven 
den eierstok verlengd, van onderen zeer kort-steelvormig saamge- 
trokken ± 4 — 6 niM. lang, dicht met klieren bedekt, in sicco ge- 
plooid met 5 ronde kelkslippen; kroonbladeren afvallend in sicco 
vaak min of meer saamgekleefd. Vruchten bijna bol vormig klein 
sneeuwwit; met de blijvende kelk min of meer gekroond; door het 
afvallen der draagbladeren soms tot groote terminale pluimen ver- 
eenigd. 
Lage boom Kruinhoogte tot 14 M. bij 30 cM. stammiddellijn. 
Aanm Beschrijving uitsluitend naar Javaansche exemplaren, n. 1. een authenthiek 
bloeiend exemplaar van J. aromaüca Miq. (Junghuhn) en eenige steriele en bloeiende 
exemplaren van Herb. Kds. alle ongetwijfeld tot die soort behoorende. Yerder vergeleken 
met een auth van Tremen van E. spicata van Ceylon en verschillende exemplaren van 
Engelsch-Indië, Borneo, Sumatra (Siboga) en Banka. Een paar levende boomen van 
J. bracteata Miq. van Banka in Hort. Bog. verschillen van de Javaansche o. a. 
door de kleinere kelkzoom (vooral bij de vrucht). De soort is buitengewoon polymorph 
wat de grootte en vorm der bladeren betreft, die echter ook aan dezelfde plant varieeren. 
Tusschen Miquel’s E. aromaüca en de Ceylonsche E spicata zien wij althans in her- 
barium geen soortsverschillen. Meer verschilt nog Miquel’s E. bracteata van Banka, 
die echter door alle schrijvers met E. zeylanica Wight = E. spicata wordt vereenigd. 
Bij deze en ook bij eenige ex. van Siboga en van Borneo en Eng. Indië wordt de kelk 
bij het opdrogen bultig door het uitspringen der klieren, bij die uit Ceylon en Java niet. 
G e o g r. verspreiding: Buiten Java : Borneo, Sumatra, Bangka, 
Ceylon, Voor-Tndië, enz. (Herb Hort. Bogor). Op Java : In Z W. Banten 
bij Tjemara op 100 M. In Zuid- Preanger op 10 M. bij Tjiratjap in 
Djampang-koelon. Op Noesa Kambangan op 10 M. In Zuid-Pasoeroean 
bij Tangkil op 200 M — Voorkomen: Verstrooid groeiend. — Stand- 
plaats: Altijdgroen heterogeen oerwoud. — Gebruik. Hout niet ge- 
bezigd : te klein. Schors op enkele plaatsen vroeger voor zwart verwen. — 
Niet in cultuur gezien buiten Hort. Bogor. — Inlandsche namen 
